De verdwijning van Stephanie Mailer – Joël Dicker

De verdwijning van Stephanie Mailer – Joël Dicker

heeft uw bibliotheek dit boek?

Het nieuwste boek van de Zwitserse schrijver Joël Dicker had ik al eerder in het Frans gelezen, de originele titel luidt: La disparition de Stephanie Mailer. In april van dit jaar verscheen de Nederlandse vertaling.

Het verhaal speelt zich af in een slaperig stadje niet zo ver van New York. Op een zomeravond in 1994 gebeurt er iets gruwelijks: de burgemeester en zijn familie worden in hun huis vermoord, evenals een toevallig voorbij joggende vrouw. Twee jonge politieagenten slagen er in de moordenaar te pakken te krijgen. Voor deze prestatie en hun vasthoudend optreden krijgen ze een onderscheiding. Maar twintig jaar later ontdekt een journaliste, Stephanie Mailer, dat de politieagenten fouten hebben gemaakt in hun onderzoek. Stephanie neemt contact op met een van de agenten, maar voor ze details van haar bevindingen kan geven verdwijnt ze. Wat volgt is een mooi en spannend verslag van wat er met Stephanie is gebeurd, wat ze heeft ontdekt en uiteindelijk wat er echt is gebeurd in 1994.

Over dit boek en over eerdere boeken van de schrijver is wel eens gediscussieerd: is het literatuur of niet? Persoonlijk vind ik dit niet interessant (we zullen er nooit uitkomen). Of ik een boek goed vind, hangt af van het leesplezier dat ik heb en of het verhaal of onderwerp mijn interesse wekt. Dit boek vond ik erg plezierig om te lezen, evenelas de twee eerdere bekende titels van de schrijver: De waarheid over de zaak Harry Québert en Het boek van de Baltimores.

Wat mij betreft: een lekker dik boek met een opbouwende spanning dat heerlijk weg leest!
Lees hier een interessant interview op Cultuurpers met Joël Dicker.

De acht bergen – Paolo Cognetti

De acht bergen – Paolo Cognetti

heeft jouw bibliotheek dit boek?

In september 2017 was De acht bergen van de Italiaanse schrijver Paolo Cognetti Boek van de Maand in De Wereld Draait Door. Daardoor was er voor dit boek meteen een lange lijst reserveringen in dbieb. Toen de lijst wat korter werd, heb ik het ook eindelijk te pakken gekregen. Het was een heel ander boek dan ik had verwacht, maar ik vond het heel verrassend en, al werd het dan een hype, ook een verademing om te lezen.

De setting is de Italiaanse Alpen, in de buurt van het Monte Rosa massief.  Pietro woont met zijn ouders in Milaan, maar het gezin huurt elke zomer een woning in een bijna verlaten dorp met slechts 14 inwoners in de bergen. Pietro sluit, op aandringen van zijn moeder, vriendschap met het enige kind in het dorp, Bruno. Beiden zijn 11 jaar. Pietro leert veel van Bruno over het leven in de bergen, de natuur, het vee. Met zijn vader maakt Pietro lange bergwandelingen. Zijn vader houdt vooral van de gebieden boven de boomgrens. Hij is zwijgzaam en kijkt weinig om zich heen tijdens de wandelingen. Pietro voelt zich niet altijd op zijn gemak en hij heeft fysiek last van de hoogte. Soms gaat ook Bruno mee en overnachten ze in berghutten.

In de winters gaat het gezin terug naar Milaan. Naarmate Pietro ouder wordt gaan de tochten met zijn vader hem tegenstaan. Op een gegeven moment weigert hij mee te gaan en dat leidt tot een verwijdering tussen vader en zoon. En hoewel Pietro nog wel met zijn moeder naar het huis in de bergen gaat en hij Bruno nog regelmatig ziet, wordt ook dat contact minder. Pietro studeert in Turijn en Bruno blijft in de bergen. Hij hoeft niet zo nodig in de stad te studeren en bovendien wordt dat ook door zijn familie tegengehouden. Zijn toekomst ligt in de bergen.

Als de vader van Pietro komt te overlijden, blijkt dat hij Pietro een verrassende erfenis heeft nagelaten, waardoor hij, al is het dan pas na zijn dood, dichter bij zijn vader komt en ook de band met Bruno weer wordt aangehaald.

Een prachtig en bij tijden ontroerend boek over vriendschap, vaders en zonen, tegen het indrukwekkende decor van de Italiaanse bergwereld.

Onder het ijs – Ellen de Bruin

Onder het ijs – Ellen de Bruin

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Zoals op de achterflap van Onder het ijs vermeld staat, is het 2004 wanneer Bas Fretz, een vrouw van 21 jaar, die onlangs haar vriend de hoogleraar Reinier heeft verloren, in zijn plaats meegaat op onderzoek als klimaatwetenschapper. Ze hield van Reinier en is er als student van Reinier niet achtergekomen of hij (haar baas) ook echt van haar hield. Zijn plotselinge overlijden zal deze vraag ook niet meer doen ophelderen.

Een schip vertrekt, met aan boord klimaatwetenschappers die onderzoek gaan doen in het noordpoolgebied. Bas gaat mee, maar tussen de wildvreemde wetenschappers voelt ze zich vaak heel erg alleen. Wat mist ze Reinier. Hoe zou Reinier hier over denken, wat zou hij doen? Enkele wetenschappers willen kijken of er nog ergens olie is te vinden en anderen willen de klimaatverandering die steeds sneller plaatsvindt op de Noordpool bekijken.

Tijdens de reis komt ze zichzelf geregeld tegen en ze heeft ook heimwee naar haar katten thuis. Reinier en Bas onderzochten dinoflagellaten, eencellige algen, en op grond van de soort kun je iets zeggen over de klimaatverandering. Reinier, de hoogleraar, was ver op weg in het onderzoek, maar Bas is geen hoogleraar en het is dan ook erg moeilijk voor haar om dit onderzoek voort te zetten. Bovendien reist het rouwproces, waarmee ze in haar hut die eigenlijk voor hoogleraar Reinier was bestemd steeds weer wordt geconfronteerd, constant met haar mee.

Een schitterend debuut van Ellen de Bruin, die volgens mij zeer terecht de Anton Wachterprijs 2018 heeft gekregen!

Foon – Marente de Moor

Foon – Marente de Moor

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Nieuwsgierigheid naar het verhaal achter deze intrigerende titel heeft mij er toe gebracht dit boek te lezen. Het verhaal wordt verteld door Nadja. Zij is een vrouw op leeftijd die samen met haar man Lev in de Russische wildernis leeft, in de omgeving van Sint Petersburg. Lev is veel ouder en lijdt aan geheugenverlies. Hij was ooit docent van Nadja, studente paleontologie, en liet zijn gezin achter om met Nadja de stad te ontvluchten. Ze wilden zelfvoorzienend leven en in rust hun kinderen opvoeden. Ze beginnen samen met idealistische buitenlandse vrijwilligers een biologisch laboratorium: het laboratorium van de Onafhankelijkheid. Ze bekwamen zich in het grootbrengen van berenwelpen.

Inmiddels zijn de kinderen het huis uit en hun onderzoek verwaarloosd. Hun dorp is verlaten, ze zijn de allerlaatste bewoners. Het echtpaar woont in een bouwval, afgesloten van de buitenwereld want telefoon en televisie werken niet meer, ook geen internet. De natuur speelt een grote rol en in en rond het huis leven veel huisdieren. Nadja leeft met haar gedachten in het verleden. Deze overdenkingen worden verstoord door een mysterieus oorverdovend geluid: de foon, de achtergrondruis uit het verleden.

Er lopen verschillende verhaallijnen door deze roman die niet verder worden uitgewerkt. Er is een rampjaar, waarin de gemeenschap uit elkaar viel, waar Nadja niet meer aan wil denken. Hun zoon komt af en toe thuis en dochter Vera is ‘verdwenen’. Esther, een Nederlandse inspecteur, komt nog een keer op bezoek. Veel raadselachtige gebeurtenissen die de lezer dwingen zelf het verhaal of de gedachten van Nadja aan te vullen. Nadja schept zich een eigen werkelijkheid, vaak beneveld door de drank. Op mij maakt ze de indruk van een eenzame vrouw, ook omdat haar man en zoon genoeg krijgen van haar verhalen. Aan het eind van het boek wordt duidelijk wat zich in het rampjaar heeft afgespeeld. De ontknoping van het boek kan op verschillende manieren worden uitgelegd.

Marente de Moor heeft een raadselachtig boek geschreven, met veel sprookjesachtige en magische gebeurtenissen. Eigenlijk moet de lezer voor zichzelf het thema bepalen: de natuur, de frictie tussen primitief en maatschappelijk leven, de religie? Zelf denk ik dat het gaat over hoe we omgaan met de natuur en onze cultuur. Doordat de herinneringen van Nadja heen en weer schieten, kost het soms moeite de verhaallijnen uit elkaar te houden. De vaak prachtige zinnen maken dit tot een sfeervol boek. Ik vind dit een bijzondere kennismaking met deze schrijfster.

Ons gaat het in ieder geval nog goed – Ingrid Hoogendijk

Ons gaat het in ieder geval nog goed – Ingrid Hoogendijk

met ons gaat het in ieder geval nog goed
heeft jouw bibliotheek dit boek?

De Rotterdamse stoffenhandelaar Michiel Hoogendijk kwam in 1922 in het bezit van het landgoed Schakenhof in Oost-Pruisen. Hij leefde er met zijn gezin met zeven kinderen als een herenboer met het nodige personeel. Ze beleefden daar de opkomst van het nationaalsocialisme, de Tweede Wereldoorlog, de komst van de Russen en de ondergang van het Derde Rijk.

De schrijfster, Ingrid Hoogendijk, is een kleindochter van Michiel. Zij heeft na haar pensioen onderzoek gedaan naar haar familiegeschiedenis. Ruim tien jaar geleden kwam ze in het bezit van een groot brievenarchief met de brieven die de door Nederland en Duitsland verspreide familieleden aan elkaar schreven. Ze heeft tussen de brieven telkens kleine stukjes geschiedenis gezet om duidelijk te maken hoe de situatie op dat moment was. Op die manier wordt de inhoud van de brieven ook begrijpelijk.

Het boek begint met een beschrijving van het leven op Schakenhof. Op Schakenhof werden allerlei gewassen geteeld, maar er was ook een paardenfokkerij. De kinderen groeiden op in de natuur en met huisonderwijs. De oudste zoon Pieter ging uit huis toen hij in Königsberg naar het gymnasium ging. Hij werd voor zijn studie naar Amsterdam gestuurd. Daardoor zag hij ook vanuit Nederland hoe het in Duitsland verder ging.

Vanaf 1933 zagen de ouders al aankomen dat het niet goed ging in Duitsland. Zij lazen zolang het mogelijk was de Nederlandse kranten en kregen daardoor een bredere kijk dan de mensen om hen heen. De jongere kinderen waren behoorlijk Duits geworden. In 1937 trouwde de oudste dochter met een Duitse officier, die lid was van de SA.

De beschrijving van belevenissen van de verschillende familieleden tijdens de oorlog en het lot van Oost Pruisen dat onder de voet gelopen werd, geven samen een indringend beeld van de Tweede Wereldoorlog vanuit een in Duitsland wonend gezin. Vanaf 1944 worden de gebeurtenissen steeds tragischer: het gezin valt helemaal uit elkaar en meerdere gezinsleden vinden de dood door de oorlogssituatie. In de loop van de jaren na de oorlog krijgen alle overlevende kinderen weer contact met elkaar.

Ik heb dit boek met belangstelling en bewondering gelezen. Naarmate de oorlog vorderde werd het ook steeds spannender. Ik vind het knap dat de familiegeschiedenis aan de hand van brieven en interviews zo mooi in beeld is gebracht. Lees ook een recensie op het boekenblog Hebban.