Wat zou Martin doen? – Nic Stone

Wat zou Martin doen? – Nic Stone

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Een tip van gastblogger Paula

Voor iedereen die meer wil lezen over racisme en discriminatie, naar aanleiding van de actuele Black Lives Matter-protesten, is Wat zou Martin doen? van Nic Stone een goed begin. Een iets minder bekende young adult dan The Hate U Give van Angie Thomas, maar ook erg goed omdat het naast etnische profilering ook andere belangrijke onderwerpen aankaart.

In Wat zou Martin doen? volgen we Justyce McAllister, een zwarte Amerikaanse jongen, die zijn best doet op school en in de debatclub zit. Tussen de hoofdstukken door, lees je brieven die Justyce schrijft aan Martin Luther King. Het schrijven van die brieven begint als een schoolproject, maar Justyce schrijft steeds vaker aan Martin omdat hij de wereld om zich heen anders begint te zien. Zijn beste vriend Manny gaat om met jongens van hun school, die niet zo aardig zijn. De opmerkingen die ze maken, zijn eigenlijk helemaal niet leuk, vindt Justyce. Kwetsend zelfs. Steeds meer ziet Justyce in hoe racistisch de wereld om hem heen is. Hij ziet het op het nieuws, waar een zwarte jongen zomaar is neergeschoten door de politie. Maar zoals die jongen is, zo is hij niet – denkt Justyce. Totdat hij zelf gewelddadig wordt behandeld door een agent. En dat alleen maar omdat hij zijn ex-vriendin hielp die dronken in haar auto zat. Hoezo wordt hij dan opgepakt? Hij is toch degene die helpt en niks verkeerd doet?

Al in de eerste vijftig bladzijden van dit boek, kaart Nic Stone onderwerpen aan als etnische profilering, het maken racistische opmerkingen en white privilege. Hoewel je misschien zou denken dat dat wel erg veel is, voelt dat tijdens het lezen helemaal niet zo. Door de duidelijke en toegankelijke schrijfstijl, leest het prima door. Het mooiste aan dit boek vond ik hoe snel je meeleeft met Justyce. Je kijkt echt een beetje door zijn ogen naar de wereld, waar dit soort onderwerpen bij het dagelijkse leven horen. Kortom, dit boek is ontroerend en mooi, en met momenten ook zelfs vrolijk en leuk. Maar bovenal zorgt het voor meer begrip, en dat lijkt me in deze tijd waarin groepen lijnrecht tegenover elkaar staan erg belangrijk.

Wieke in Zambia, onvergetelijke jaren – Wieke Biesheuvel

Wieke in Zambia, onvergetelijke jaren – Wieke Biesheuvel

heeft jouw bibliotheek dit boek?

In de jaren zeventig gaat Wieke elke zomer naar het platteland van Kenia. Wieke werkt dan samen met de lokale bevolking. Dit betekent zelf kippen slachten, water halen bij een stroompje. Ze slaapt dan op een matje op de grond. Afrika betekent voor haar: de ultieme vrijheid en avontuur.
Ze wil terug, het liefst voor een paar jaar. Wieke haar wens komt uit!

Na veertig jaar gaat ze met haar man Rob in Zambia wonen in een plattelandsdorpje. Dit dorpje is vlakbij South Luangwa, één van de nationale parken van Afrika. Hier gaan ze regelmatig naar toe. Ze genieten dan echt van de natuur en de beesten.

Hun kinderen en kleinkinderen blijven in Nederland. Dit maakt het wel wat lastiger maar toch gaan ze naar Zambia. Het zou eerst voor twee jaar zijn maar het worden uiteindelijk zes.

Rob gaat in het lokale ziekenhuis als chirurg werken. Wieke gaat als vrijwilliger aan het werk.
Onder Wieke haar leiding en giften (van haar volgers op Facebook) worden er waterpompen geïnstalleerd. Deze komen op plekken waar het hard nodig is.

Wieke en Rob doen helemaal mee in het dagelijks leven van Zambia. Ze krijgen ook veel vrienden en kennissen. Hierdoor weten ze dat Zambianen heel gemoedelijk zijn en met weinig middelen tevreden zijn.
Wieke en Rob komen er ook achter dat je heel veel geduld moet hebben maar dat het uiteindelijk toch wel wordt geregeld.

Wieke en Rob hebben hele mooie jaren in Zambia. Wieke moet er ook niet aan denken dat het straks afgelopen is. De Zambianen (die ze goed kennen) hebben Wieke en Rob onvoorwaardelijk opgenomen in hun midden. Wieke zegt” Zikomo kwambiri, dierbaar Zambia, mijn moederland, wat heb ik veel gekregen. Het waren, zijn en blijven onvergetelijke jaren”

In de Libelle las ik al vaak stukjes van Wieke. Altijd erg leuk. Het boek vond ik net zo mooi. Zeker als jezelf in Afrika hebt gewoond. De foto’s maken het verhaal helemaal compleet.

Of de oleander de winter overleeft – Stefan Popa

Of de oleander de winter overleeft – Stefan Popa

Of de oleander de winter overleeft.
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Pitu, de hoofdpersoon van dit boek, heeft te horen gekregen dat hij een hersentumor heeft en nog maar een half jaar te leven heeft. Hij is gepensioneerd burgemeester van het dorp Crushuva, hij is vader van een volwassen dochter Samarina en hij is erg gehecht aan zijn volk de Aroemenen met hun eigen taal.

Nadat hij het slechte nieuws te horen heeft gekregen praat hij er met niemand over. Hij wil niet dat mensen medelijden met hem hebben. Hij maakt de verkering uit met zijn vriendin Ecaterina en gaat op zoek naar zijn herkomst. Hij is de zoon van een vrijheidsstrijder Costa die hij zelf niet gekend heeft. Zijn moeder Aretia heeft een stormachtige liefdesaffaire met Costa beleefd. In die korte periode heeft Costa haar veel verteld over zijn streven om een land voor de Aroemenen te verwerven. Hij heeft in de Tweede Wereldoorlog onder meer met Benito Mussolini onderhandeld. Al zijn omzwervingen heeft hij in de korte periode die ze samen waren, met haar gedeeld en zij heeft dat Pitu weer bij gebracht. Pitu heeft daar altijd veel met de aroemeense cultuur gehad. Daarom heeft hij zijn dochter Samarina genoemd, naar de plaats van herkomst van zijn vader Costa. Pitu heeft er plaats nooit bezocht, maar nu hij weet dat hij niet meer lang te leven heeft gaat hij er alleen naar toe. Hij ontmoet daar een heel oude vrouw, de zuster van zijn vader, die hem een andere kant van het verhaal van zijn vader vertelt. Daardoor wordt het ook duidelijk waarom zijn vader nooit terug gekomen is. Als Pitu terug komt is hij klaar om te sterven.

Het is een prachtig verhaal over wat een mens doet als hij niet meer lang te leven heeft. Daarnaast komt de aroemeense geschiedenis, die door bijna iedereen is vergeten, tot leven in dit verhaal. Een boek om je heerlijk door mee te laten slepen.

Stefan Popa (1989) is auteur en zelfstandig journalist van half Nederlandse en half Roemeense afkomst. Hij woont en werkt in Baarn en heeft tot nu toe vier romans gepubliceerd. Lees meer op zijn website.

Het moois dat we delen – Ish Ait Hamou

Het moois dat we delen – Ish Ait Hamou

heeft jouw bibliotheek dit boek?

In Het moois dat we delen van Ish Ait Hamou duurt het best even voordat je weet wat er nou eigenlijk gaande is. Wat je wel weet, is dat de twee hoofdpersonen beiden hun eigen pijn en angsten elke dag weer onder ogen moeten zien. Aan de ene kant heb je Soumia, een jonge vrouw die haar leven opnieuw probeert op te pakken. Aan de andere kant zie je Luc, een man op leeftijd die, na vijf jaar geleden zijn vrouw te hebben verloren elke dag weer opnieuw moet uitvinden hoe hij de dag doorkomt. Ze wonen in dezelfde buurt en komen elkaar op den duur dan ook tegen. Dit levert hen beiden een grote schok op. De confrontatie van hun verhalen schept echter ook ruimte voor nieuwe perspectieven.

Ik las dit boek in één dag uit. Enerzijds omdat mijn voornemen was om een hele dag een boek te lezen, anderzijds bleek al heel snel dat ik dit boek geen moment wilde wegleggen. De spanning zit hem niet eens zozeer in het verhaal, maar vooral in de schrijfwijze van dit boek. In heel kleine stukjes kom je steeds meer te weten over wat er met de twee hoofdpersonen is gebeurd. Bijvoorbeeld een gedachte, een korte herinnering of door de angsten die zij hebben. Het duurt een tijd voordat de situatie helemaal helder is, en wat Soumia en Luc nou eigenlijk bindt.

Het is moeilijk om veel te zeggen over de verhalen van Soumia en Luc, zonder al te veel weg te geven. Ik raad dan ook van harte aan om dit boek gewoon te gaan lezen. Voor wie zin heeft in een boek met emotie, persoonlijke groei, confrontatie en actualiteit is Het moois dat we delen een echte aanrader.

DNA – Yrsa Sigurdardottir

DNA – Yrsa Sigurdardottir

Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Voor mij als medewerker van dbieb is mijn werkplek ‘verboden’ terrein in deze coronaperiode, want thuiswerken is het devies. Gelukkig zijn daar de ebooks van de bibliotheken, waar ik deze spannende detective vond. Normaal gesproken lees ik niet vaak detectives, maar in deze tijden van veelal deprimerend one-item-nieuws over corona had ik behoefte aan een boek dat de gedachten verzet. Dat deed dit boek zeker. De lezer moet alleen wel tegen wat gruwelijkheden kunnen. Wie daarvan houdt kan zijn hart ophalen.  

Zoals vaker in een thriller begint het meteen met een vreselijk moordgeval. Er wordt een dode vrouw gevonden van wie het hoofd helemaal is omwikkeld met tape met in haar mond een stofzuiger. Haar 7-jarig dochtertje dat zich onder het bed had verstopt is helaas getuige van de moord geweest. Politieinspecteur Huldar krijgt de zaak toegewezen. Hij moet samenwerken met de psychologe Freya, met wie hij ooit een onenightstand heeft gehad. Freya neemt het getraumatiseerde dochtertje onder haar hoede.  

Korte tijd later wordt een tweede dode vrouw aangetroffen, een oudere vrouw die ook op een gruwelijke manier is vermoord. De ‘moordmethode’ is bijna identiek, maar verder lijkt er totaal geen verband met de levens van de twee vrouwen te bestaan. Daar begint dan de puzzel.  

In een tweede verhaallijn komen we Karl tegen. Karl is een mislukte student maar tevens radioamateur. Hij krijgt op een bijzondere frequentie boodschappen met alleen maar cijfercombinaties door. Later zal blijken dat die getallencodes voor hem bedoeld zijn en naar de uiteindelijke oplossing van de moorden zullen leiden.  

Al met al een spannend boek dat je snel uitleest. Dat is vooral te danken aan de heldere schrijfstijl en het sterke plot. Als ik weer mijn gedachten wil verzetten ga ik vast meer titels van deze schrijfster lezen.