Legende van een zelfmoord – David Vann

Legende van een zelfmoord – David Vann

Als er een geweer in een verhaal voorkomt kun je er de donder op zeggen dat het afgaat  (vrij naar Tsjechov).  En in dit boek komen nogal wat geweren en handvuurwapens voor.

Ik moet zeggen dat ik het een lastig boek vind om te recenseren en dat ik eerst niet doorhad dat het verschillende verhalen zijn – hierover zijn de recensenten het trouwens ook niet eens.

Nu ik het net uit heb is het eigenlijk nog te vers om de structuur te doorzien. Misschien is het beter om over episoden te spreken en elke episode geeft een variant op hetzelfde thema: de onmacht van de zoon om de zelfmoord van zijn vader te kunnen duiden, de schuldgevoelens en de mentale afwezigheid van de vader. De vader heeft zo erg met zichzelf te doen dat ik me regelmatig behoorlijk ergerde. Ik vond het psychologisch ook niet het meest sterke aan het boek.

Toppunt van het boek is de centrale episode Sukkwan Island en de verrassende perspectiefwisseling halverwege dit verhaal. Ik zal niet verklappen wat en hoe, maar het maakte op mij veel indruk. De doffe wanhoop van degene die op het punt staat zelfmoord te plegen en de totale ontreddering van de nabestaande dragen het hele boek.

Fascinerend vond ik de uitgebreide en treffende beschrijvingen van vissen, de zee, het barre klimaat van Alaska, de eenzaamheid van vistrawlers en van afgelegen eilanden. De gewelddadigheid ligt weer voortdurend op de loer, maar het is van een ontstellende droevigheid.

Als lezer weet je vooraf dat het boek autobiografisch is en dat maakt het nog schrijnender. De hoofdpersoon (Roy Fenn) lijkt niet alleen qua naam op de schrijver. Hij groeide op in dezelfde plaats en zijn vader heeft – hoe kan het ook anders – zelfmoord gepleegd.

Waarheid en fictie zijn in deze verhalen dan ook niet goed te onderscheiden en dat kon wel eens de bedoeling van de schrijver zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *