Kalf – Myrthe van der Meer

Kalf – Myrthe van der Meer

momredirJurgen en Onno Kapteijns ontmoeten elkaar voor het eerst op Schiphol. Onno is een succesvolle acteur in Hollywood met een Oscar op zak. Jurgen is zijn kleinzoon en heeft net een Gouden Kalf gewonnen. Van een liefdevolle familieband tussen beide acteurs is echter geen sprake. Jaren geleden vertrok Onno naar Amerika voor zijn carrière. Hij liet zijn vrouw Anna achter en keerde nooit meer terug. Jurgen haat zijn opa hierom. Onno is echter ernstig ziek en wil zijn zogenoemde bucketlist afwerken voor hij sterft. In ruil daarvoor krijgt Jurgen toegang tot zijn contacten in Amerika. Als Jurgen zijn opa voor het eerst ziet, denk hij: ‘Behalve het feit dat hij nog leefde, leek er op het eerste gezicht weinig mis met Onno Kapteijns.’ Deze gedachte zet de vijandige toon tussen beiden heren.

‘Hij kénde deze man helemaal niet. Hij hérkende hem alleen maar; van het plaatje dat over zijn tv liep, de pixels op de computer (…).’ Want wat weten Onno en Jurgen eigenlijk van elkaar? Voortdurend is er het spel van aantrekken en afstoten, toenadering en ruzie. Het zowel gedeelde als onduidelijke verleden zit Otto en Jurgen op de hielen. De hoofdstukken leiden de lezer van snelweg, hek en bankje naar Afsluitdijk, graf en Vaalserberg. Een oer-Hollandse roadtrip in een helderrode cabrio. De vriend van Jurgen is de zorgzame Raoul. Hij regelt zelfs een ‘echte’ Harley Davidson met zijspan. Dit is één van de wensen op Otto’s bucketlist.

Ook een bezoek aan theater Carré staat op het lijstje. Ik vond dit zelf erg indrukwekkend beschreven. ‘Hij sloot zijn ogen, spreidde zijn armen en voelde hoe zijn hart brak. Het theater boog voorover, vouwde zich om hem heen en nam hem op in de omhelzing die hij al die tijd had gezocht. (…) Hij was eindelijk thuis. Het podium, zonder publiek, waar je alles kon worden en niets hoefde te zijn, omdat bestaan alleen al voldoende was.’

Kalf is een boek dat leest als een trein. Aangezien ikzelf iedere dag reis, paste dit goed bij mijn leesritme. Hoewel het gehakketak van Onno en Jurgen wel wat langdradig wordt (op hoeveel verschillende manieren kan een mens een ander iets verwijten?), is de spanning tussen de twee heren voortdurend voelbaar. Ook de momenten van toenadering en eenzaamheid zijn mooi beschreven. De passages over de dunne scheidslijn tussen leven, liegen, acteren en echtheid stemmen tot nadenken. ‘Liegen is makkelijker dan acteren. Een leugenaar wordt steeds meer zichzelf, een acteur steeds meer de ander. Maar als je steeds iemand anders wordt – waar laat je dan jezelf? Hoe zorg je ervoor dat je niet leeggezogen wordt, dat je niet versplintert, dat er nog genoeg voor jou overblijft?’ Pas op het moment dat de twee acteurs oprecht zijn, is er werkelijk contact mogelijk. Deze roman laat zien dat zoiets tijd nodig heeft en alleen familie deze tijd (niet) heeft. Aanrader, dit boek van Myrthe van der Meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *