De vrouw die de honden eten gaf – Kristien Hemmerechts

De vrouw die de honden eten gaf – Kristien Hemmerechts

Hemmerechts‘The sad truth is that most evil is done by people who never make up their minds to be good or evil.” Schrijfster Kristien Hemmerechts zet met het motto van Hannah Arendt de toon van haar boek. De vrouw die de honden eten gaf gaat over ‘de meest gehate vrouw van België’. De roman maakt gebruik van het leven van Michelle Martin, de ex-vrouw van Marc Dutroux. Dit gegeven zorgde in België voor emotionele reacties bij het verschijnen van dit boek. Het verdriet om de dood van jonge meisjes en de woede ten aanzien van Dutroux en Martin bleken nog vers.

De vrouw die de honden eten gaf is fictie. Michelle Martin heet Odette en Marc Dutroux wordt M genoemd. Het boek biedt een kijkje in het hoofd van Odette. Zij heeft zich in gevangenschap gestort op haar geloof. Tussen het bidden en biechten door, wordt de lezer meegenomen in een eindeloze stroom gedachten en (gebrek aan?) gevoelens over individuele verantwoordelijkheid en boetedoening. ‘Ik viel hem niet lastig met vragen. Ik had mijn leven in zijn handen gelegd. Wat hij deed was goed.’ (…) ‘M had van mij een hond gemaakt.’

Odette schetst een beeld van de jeugd van M in Congo. Daar geven zijn ouders blijk van een discutabele seksuele moraal en ontwikkelt M zich tot een autoritaire jongen. ‘Strips verhuurde hij voor één frank per dag. En van de opbrengst kocht hij snoep, dat hij met niemand deelde. Hij heeft nooit iets met iemand gedeeld. Nooit.’ Zowel Odette als M hebben te lijden onder hun dominante moeders.  ‘Sommige vrouwen krijgen kinderen, maar daarom zijn ze nog geen moeder. En andere vrouwen zijn moeder zonder ooit een kind te hebben gekregen.’ Odette begint uit verzet tegen haar moeder een gewelddadige relatie met M. ‘Ik was een prostituee die hij niet hoefde te betalen.’ Samen krijgen ze drie kinderen.

De enkele harde expliciete sekspassages maakten mij enigszins misselijk. De terloopse gedachtes van Odette over de ontvoerde meisjes en waarom zij stierven (terwijl Odette wel de honden eten gaf), zijn intens droevig. Als lezer werd ik voortdurend heen en weer geslingerd tussen de vraag wat waarheid, waan of leugen is. Het personage Odette wekt zowel bij vlagen ongemakkelijke sympathie als walging en woede op. Ik vind De vrouw die de honden eten gaf misschien daarom wel het moeilijkste boek dat ik ooit gelezen heb. Verwacht van dit boek geen antwoorden, oordelen of conclusies. Aan het eind van het boek zijn er talloze vragen bijgekomen. Zoals literatuur betaamt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *