De eerste maandag van de maand – Peter Zantingh

De eerste maandag van de maand – Peter Zantingh

maandagBoris belt bij het huis van zijn vader aan. ‘Hoi pap, ik heb een tas bij me’. Zo begint het verhaal van de dertigjarige Boris. Hij komt terug naar zijn ouderlijk huis op de dag dat Sara hun relatie verbreekt.

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Boris en van zijn vader. Je leert beide personen steeds beter kennen. Stukje bij beetje kom je erachter waarom Sara de relatie met Boris heeft verbroken, waarom hun relatie niet werkte. De vader van Boris, een op het oog stugge man met een eigen Beatlesmuseum aan huis, denkt vaak terug aan de tijd met de moeder van Boris, een gelukkige tijd. Boris heeft zijn moeder nooit gekend, ze is dood gegaan op de dag dat hij werd geboren.

Boris weet dat hij anders is dan anderen, dat hij een last met zich mee draagt, die hij zelfs niet met Sara durft te delen. “Als je bent zoals ik, is vrijwel elk wakker moment een moment van stress. Er is altijd de gedachte dat je niet aan iets mag denken, waardoor je vanzelfsprekend alleen maar daaraan kunt denken. Er is altijd een olifant in de kamer. En iedereen om je heen doet of ze hem niet zien, omdat ze hem niet zien, en dat is dan weer omdat ze niet gek zijn, zoals jij”. Hij durft zijn dwangstoornissen niet met Sara te delen, uit angst en uit schaamte. Bovendien ging het best wel goed met hem, als hij bij Sara was.

Zijn vader voelt en weet wat er met Boris aan de hand is, ook al hebben ze er nooit over gesproken. Tijdens een trip naar Praag, waar ze samen naar toe gaan, gebeuren er dingen die Boris de ogen openen, hij is niet alleen met zijn probleem.

Wat een prachtig boek. mooi woordgebruik en stijl. Je wordt meegenomen in de overpeinzingen van zowel vader als zoon. Alle details lijken te kloppen, elke zin is raak. Een boek over relaties, eenzaamheid. Wat mij betreft een dikke aanrader.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *