Het nulnummer – Umberto Eco

Het nulnummer – Umberto Eco

 

nulnummer
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

De hoofdpersoon, Colonna, wordt op een dag in juni van het jaar 1992 wakker en er komt geen water uit de kraan. Er is geen sprake van een storing en hij weet zeker dat hij de hoofdkraan niet heeft dichtgedraaid. Colonna is bang dat ‘ze’ in zijn huis geweest zijn, op zoek naar iets wat met de krant te maken heeft. Hij weet te veel.

Samen met een paar andere journalisten werkt hij mee aan een project. Het project behelst de voorbereiding van een nieuw op te zetten dagblad, dat nooit zal verschijnen. De zogenaamde krant dient alleen als een middel tot afpersing, om toegang tot de Italiaanse financiële wereld te krijgen. Colonna weet hiervan, de andere journalisten denken dat ze aan een echte krant werken.  De journalisten moeten een aantal nulnummers maken. Omdat de krant (nog) niet uit komt worden o.a. commentaren en dossiers geschreven over gebeurtenissen die zich in het recente verleden van Italië hebben voorgedaan. Ook worden andere artikelen geschreven die gebaseerd zijn op waarheden, maar die zo verwrongen aan de lezer worden gepresenteerd dat die er wel een voorgebakken conclusie uit moet trekken.  Je reinste fake dus. De berichtgeving in de krant, die trouwens niet voor al te slimme lezers is bedoeld, moet de lezer om de tuin leiden.

Een van de journalisten, Braggadocio, werkt aan een groot dossier over Mussolini, dat volgens hem zelf explosief materiaal is. Hij ontwikkelt een theorie die ervan uitgaat dat Mussolini waarschijnlijk niet is gefusilleerd aan het einde van WOII, en hij linkt het nog jaren in leven zijn van Mussolini aan een aantal grote gebeurtenissen die hebben plaatsgehad in Italië, zoals de moorden op de politicus Aldo Moro, de rechter Falcone, complotten rond de geheimzinnige vrijmetselaarsloge P2, etcetera. Een opeenstapeling van complottheorieën. Braggadocio stelt Colonna van zijn onderzoek op de hoogte. Als kort daarop het lijk van Braggadocio wordt gevonden is het geen wonder dat Colonna heel bang wordt.

De Italiaanse journalistiek zoals door Eco geschetst  ziet er niet al te best uit: geruchten worden opgeleukt  door een paar pikante details en het lijkt op een reportage. Het boek is niet alleen een aanklacht tegen de journalistiek, maar ook tegen de Italiaanse maatschappij met haar “…. geautoriseerde corruptie, maffiosi officieel in het parlement, de belastingontduiker in de regering en in de gevangenis alleen Albanese kippendieven”. Geen wonder dat Berlusconi aan de macht kon komen. Een leuk boek om te lezen, met af en toe heel geestige passages.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *