Ik, Vondel – Hans Croiset

Ik, Vondel – Hans Croiset

 

Ik, Vondel
heeft je bibliotheek dit boek?

Joost van den Vondel is heel oud geworden. In deze semi-autobiografische roman blikt hij terug op zijn leven. Hans Croiset is de echte schrijver, maar het is of Vondel werkelijk zijn levensverhaal heeft opgeschreven.

De dokter heeft Vondel verboden nog te dichten. Dat zou te vermoeiend voor hem zijn. Hij besluit daarom zijn levensverhaal te schrijven. In korte hoofdstukken gaat hij vol vaart door zijn leven: hij heeft zijn vrouw en al zijn kinderen overleefd. Het verhaal begint bij het overlijden van zijn laatste dochter Anna. Zij draagt voor haar dood de zorg voor haar dan 88-jarige vader over aan nicht Agnes. Naast Agnes is er nog de dienstmeid Aeltje die de laatste jaren goed voor hem zorgde, maar vlak voor Vondel ook overleed. Het laatste deel van het boek is opgeschreven door Agnes. Vondel was te zwak geworden.

Vondel schrijft veel over het geloof. Opgegroeid in een gesloten doopsgezind milieu, laat hij in de loop van zijn leven dat geloof los en bekeert zich tot het katholicisme. Hij kijkt op zijn eerdere toneelstukken terug met een kritische blik. Hij kan niet meer overal achter staan. Soms voelt hij zich zelfs een ongodist.

Het boek geeft een beeld van het leven in de Gouden Eeuw. In die jaren was de schouwburg gesloten uit angst voor rellen. Vondel betreurt dat heel erg. Op een bepaald moment wordt hij uitgenodigd door Constantijn Huygens voor een uitvoering van de Mariavespers van Monteverdi. Dat soort muziek mocht in die tijd niet openbaar uitgevoerd worden, maar alleen in een besloten bijeenkomst. Vondel is diep onder de indruk van de muziek.

Hans Croiset is erin geslaagd het boek zo te schrijven dat je echt denkt dat het Vondel is die spreekt. Hij heeft een alter-ego van Vondel opgevoerd waarmee Vondel in discussie gaat over zijn eigen gedrag. Op die manier wordt de afstand tot deze tijd verkleind en is het een leesbaar boek geworden. Er is nog veel meer te vertellen: bijvoorbeeld de houding van Vondel ten opzichte van vrouwen op het toneel (hij pleit ervoor vrouwenrollen door vrouwen te laten spelen, wat toen nog ongebruikelijk was) of de liefde van zijn leven die platonisch bleef. Als dit Spraakmakende boek binnenkort besproken wordt is er ruim voldoende stof.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *