Pastorale – Stephan Enter

Pastorale – Stephan Enter

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Pastorale van Stephan Enter speelt zich af in de jaren tachtig van de vorige eeuw in Brevendal, anagram van Barneveld. Hoofdpersonen zijn broer en zus Oscar en Louise. Oscar woont nog bij zijn ouders in een vervallen landhuis aan de rand van het dorp in de biblebelt. Het is zomervakantie en hij heeft nog één jaar te gaan op de middelbare school. Hij ziet er enorm naar uit om na dat jaar te gaan studeren en uit te vliegen. Hij kijkt op tegen zijn zus die al een paar jaar studeert in de stad in het Westen van  het land, ver weg van het dorp. Ook Oscar wil zich ontworstelen aan zijn ouderlijk huis en de verstikkende gereformeerde sfeer in huis en in het dorp. Moeder is het toonbeeld van gereformeerdheid, vader is afvallige, maar doet niets anders meer dan pianospelen en lezen.

Oscar denkt dat Louise het helemaal heeft gemaakt in de stad, maar niets is minder waar. Ze denkt dat ze zich heeft vrijgemaakt van het geloof, ze rookt, drinkt, maar zit ondertussen flink met zichzelf in de knoop. Zowel broer als zus zitten op randje om met het geloof te breken. Ze zien beiden dat de wereld groter is dan die van hun dorp en het geloof. Louise heeft er kennis mee gemaakt in de stad, Oscar ziet dat er meer is doordat hij in contact komt met in hun dorp gehuisveste Molukkers.  Ook de TV maakt dat de wereld dichterbij komt.

De titel van het boek deed me meteen denken aan de vaak zwartgallige sfeer in de boeken van Maarten ‘t Hart en Jan Siebelink. Dat is in dit boek gelukkig niet het geval. Alleen de erg vrome ouderling Westeng doet daaraan denken, maar die figuur is tegelijkertijd lachwekkend beschreven.

Ik vond dit een geweldig boek. Het is een erg complete roman; het gaat niet alleen over het vrijmaken van het geloof, maar ook over hoe wij Nederlanders de Molukse gemeenschap indertijd hebben behandeld, over de verliefdheid van Oscar voor een Moluks meisje en de relatie die Louise aangaat met de zoon van de nieuwe dominee. Ook de schrijfstijl is mooi. Ik vind het heel knap dat een schrijver het presteert regels lange zinnen te maken zonder dat die vervelen.

Een gesprek met de schrijver in het radioprogramma Opium kun je hier beluisteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *