Archief van
Auteur: Corien

Werkzaam bij dbieb en andere bibliotheken in Friesland. Lees verschillende boeken. Het liefst lees ik waargebeurde verhalen.
Ambers ezeltje – Julian & Tracey Austwick

Ambers ezeltje – Julian & Tracey Austwick

Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Tracy bevalt van een tweeling, Amber en Hope. Helaas zijn tijdens de zwangerschap de vliezen gebroken en wordt de tweeling 14 weken te vroeg geboren. De tweeling blijft weken in het ziekenhuis. Als eerste mag Hope naar huis. Daar gaat het goed mee. Amber komt later thuis.

Julian & Tracy krijgen te horen dat Amber een hersenverlamming heeft en dat ze nooit zal kunnen praten. Ze komt thuis met veel medisch apparatuur. Hier leren Julian & Tracy mee om te gaan.

Een medewerkster van, ezelopvang Donkey Sanctuary, ziet een verwaarloosde ezel op een boerderij.  De ezel heet Shocks. De ezel heeft de meest afgrijselijke verwondingen aan zijn nek.  Het arme dier is helemaal versuft van de pijn.  Zoiets heeft de medewerkster nog nooit gezien. Daarom neemt ze Shocks mee naar het therapiecentrum Donkey Sanctuary. Hier doen ze er alles aan om Schocks een beter leven te geven.

Ambers beangstigende isolement drijft haar ouders tot wanhoop. Alleen Hope heeft contact met Amber. Julian & Tracy doen er dan ook alles aan om Amber een fijn leven te geven.

Ze gaan naar een therapiecentrum in Birmingham. Daar ontmoet Amber Shocks. Het is een hele toer om ze aan elkaar te laten wennen. Het kost vooral Julian & Tracy veel inspanning.

Uiteindelijk krijgen Amber en Shock een sterke band!  Vanaf dat moment doen ze veel dingen samen. Daardoor worden ze beide sterker en krijgen ze meer zelfvertrouwen. Amber maakt ritjes op de rug van Shocks, daardoor worden haar spieren steviger.  Amber overtreft de verwachtingen van alle dokters. Zoveel dat ze nu kan lopen en praten.

Door deze hele situatie is Shocks uitgegroeid tot de populairste ezel van het therapiecentrum.

Dit is echt een hartverwarmend waargebeurd verhaal over de unieke vriendschap tussen een meisje en een ezeltje in Ierland.

Wieke in Zambia, onvergetelijke jaren – Wieke Biesheuvel

Wieke in Zambia, onvergetelijke jaren – Wieke Biesheuvel

heeft jouw bibliotheek dit boek?

In de jaren zeventig gaat Wieke elke zomer naar het platteland van Kenia. Wieke werkt dan samen met de lokale bevolking. Dit betekent zelf kippen slachten, water halen bij een stroompje. Ze slaapt dan op een matje op de grond. Afrika betekent voor haar: de ultieme vrijheid en avontuur.
Ze wil terug, het liefst voor een paar jaar. Wieke haar wens komt uit!

Na veertig jaar gaat ze met haar man Rob in Zambia wonen in een plattelandsdorpje. Dit dorpje is vlakbij South Luangwa, één van de nationale parken van Afrika. Hier gaan ze regelmatig naar toe. Ze genieten dan echt van de natuur en de beesten.

Hun kinderen en kleinkinderen blijven in Nederland. Dit maakt het wel wat lastiger maar toch gaan ze naar Zambia. Het zou eerst voor twee jaar zijn maar het worden uiteindelijk zes.

Rob gaat in het lokale ziekenhuis als chirurg werken. Wieke gaat als vrijwilliger aan het werk.
Onder Wieke haar leiding en giften (van haar volgers op Facebook) worden er waterpompen geïnstalleerd. Deze komen op plekken waar het hard nodig is.

Wieke en Rob doen helemaal mee in het dagelijks leven van Zambia. Ze krijgen ook veel vrienden en kennissen. Hierdoor weten ze dat Zambianen heel gemoedelijk zijn en met weinig middelen tevreden zijn.
Wieke en Rob komen er ook achter dat je heel veel geduld moet hebben maar dat het uiteindelijk toch wel wordt geregeld.

Wieke en Rob hebben hele mooie jaren in Zambia. Wieke moet er ook niet aan denken dat het straks afgelopen is. De Zambianen (die ze goed kennen) hebben Wieke en Rob onvoorwaardelijk opgenomen in hun midden. Wieke zegt” Zikomo kwambiri, dierbaar Zambia, mijn moederland, wat heb ik veel gekregen. Het waren, zijn en blijven onvergetelijke jaren”

In de Libelle las ik al vaak stukjes van Wieke. Altijd erg leuk. Het boek vond ik net zo mooi. Zeker als jezelf in Afrika hebt gewoond. De foto’s maken het verhaal helemaal compleet.

De blanke Masai – Corinne Hofmann

De blanke Masai – Corinne Hofmann

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Corinne gaat met haar toenmalige vriend op vakantie naar Kenia. Op een veerboot zien ze een Masai. Corinne kijkt hem aan en denkt: “wat is die mooi!” Ze blijft hem zoeken want ze is echt verliefd. De vakantie is voorbij en zij en haar vriend gaan terug naar Zwitserland. Er komt een eind aan hun relatie. Kenia is en blijft nog steeds in haar gedachten. Na een halfjaar gaat Corinne terug om haar Masai te zoeken. Ze maakt een definitief besluit. Samen gaan ze in een manyatta (een hut van takken, klei en stro) in zijn dorp wonen. Corinne geeft zich volledig over aan de rituelen en gebruiken van de stam en geniet van de mooie natuur. Na een jaar trouwen ze. Hij in traditionele kleding en zij in een witte jurk. De geboorte van hun dochter is een bekroning op hun liefde.

Om geld te verdienen openen ze een winkeltje, vlakbij het dorp. Dit gaat niet goed. Ook omdat Corinne te maken krijgt met hongersnood, malaria en andere tropische ziektes. In Mombassa proberen ze het opnieuw. Ook dit gaat niet goed. Daarbij krijgt ze ook nog te maken met een knellende sociale controle. Haar man blijkt erg jaloers te zijn. Er is veel gebeurd. Hierdoor maakt Corinne het besluit om met haar dochter terug te gaan naar Zwitserland. De Keniaanse wet maakt dit alleen niet makkelijk. Zonder toestemming van haar echtgenoot mag ze het land niet uit. Met hulp, van vrienden, lukt het haar toch!

Samen met haar dochter gaat ze, na 4 jaar, terug naar Zwitserland. Ondanks de zware tijd heeft ze ook mooie herinneringen aan Kenia. Een mooi en herkenbaar boek. Vooral omdat ik ooit in Kenia op vakantie ben geweest.

Bekijk de trailer van de verfilming The White Masai

Zo, ben jij er ook nog? – Bert van Slooten

Zo, ben jij er ook nog? – Bert van Slooten

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Zo, ben jij er ook nog? gaat over drie meisjes in de Tweede Wereldoorlog in Rotterdam. Hoe ze dit SAMEN hebben overleefd. Vooral door de inzet van de oudste zus Rosa. Hun vader werd al vrij snel opgepakt door de Duitsers omdat hij een communist was en verzetswerk deed. Hij is overleden in april 1942. Het eerste jaar waren ze nog samen met hun moeder. Hun moeder werd in 1943 ook opgepakt door de Duitsers. Samen met haar zusjes bleef Rosa achter in het ouderlijk  huis in Rotterdam. Rosa ging graag naar school. ook omdat dit haar een gevoel van veiligheid gaf. Eerst hadden de meisjes nog wel contact met hun buren. Daar kwam een eind aan in de hongerwinter. Toen waren ze echt op elkaar aangewezen. Doordat ze weinig eten hadden waren ze erg verzwakt. Er waren soms dagen dat ze het bed niet uitkwamen. Vooral het jongste meisjes was erg hadden het zwaar. Daarom moest er iets gebeuren, vond Rosa.

Ze gingen weg uit Rotterdam, op zoek naar eten. Ze kwamen bij een boer maar die stuurde de meisjes weg. Via andere mensen kwamen ze toch weer bij deze boer. Toen kregen ze wel eten en mochten ze slapen onder een vloerkleed. Rosa besloot om naar familie buiten Rotterdam te gaan.  De laatste maanden van de oorlog hebben ze daar doorgebracht. Hun moeder heeft in kamp Utrecht en kamp Mauthausen gezeten. Na de oorlog is die via een omweg teruggekomen in Nederland.

Op een ochtend zag Rosa haar moeder aan de keukentafel zitten. Het enige wat haar moeder zei: Zo, ben jij er ook nog?

Dit is een waargebeurd verhaal dat veel indruk op mij heeft gemaakt omdat ik de hoofdpersoon Rosa ken. De bevrijding is 75 jaar geleden. Dit boek herinnert ons aan de moeilijke jaren in de oorlog. Opdat wij het nooit vergeten.