Archief van
Auteur: Hinke

Ik was medewerker informatie en advies bij dbieb Leeuwarden. Nu ik met pensioen ben heb ik alle tijd om te lezen. Ik ben erg geïnteresseerd in Engelse/Amerikaanse literatuur, maar ik probeer ook de Nederlandse literatuur bij te houden.
Winter – Ali Smith

Winter – Ali Smith

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Sofia Cleves en haar zuster Iris hebben elkaar al in geen dertig jaar gezien. Sofia was een succesvolle zakenvrouw en Iris was een felle klimaatactiviste. Een grotere tegenstelling is haast niet mogelijk.

Sofia’s zoon Arthur (Art) heeft ook al weinig contact met zijn moeder. Hij woont in Londen, waar hij het internet afspeurt naar overtredingen van het copyright. Zij vriendin Charlotte heeft hem net aan de kant gezet, vanwege zijn slappe houding ten aanzien van maatschappelijke- en klimaatvraagstukken.

Het is kerstmis en Art is uitgenodigd door Sofia in haar enorme landhuis in Cornwall. Art neemt een totaal onbekend meisje mee, Lux, dat zich tegen een riante betaling voor moet doen als Charlotte. Sofia is niet erg gastvrij en als blijkt dat Art haar zuster Iris heeft uitgenodigd is ze woedend. Niet dat Art Iris goed kent, maar ze volgen elkaar op Facebook en Twitter.

Deze vier mensen die elkaar amper kennen, of van elkaar vervreemd zijn, brengen de kerstdagen samen door. Langzaam komen ze dichter tot elkaar en worden hun levens en inzichten voor de lezer duidelijk. Herinneringen spelen een belangrijke rol, maar ook hoe deze mensen zich verhouden tot het huidige tijdsgewricht, dat bepaald wordt door de brexit, fakenews, immigratie, uitsluiting en klimaatverandering.

Ali Smith, vorig jaar uitgeroepen door een jury van academici, critici en auteurs tot de beste hedendaagse schrijver van het Verenigd Koninkrijk, heeft een hoogst actuele roman geschreven, waarbij de actualiteit vooral dient om de veranderingen die in een mensenleven (kunnen) plaatsvinden te onderschrijven. De stijl waarin Smith schrijft is onnavolgbaar. Associatief, niet altijd even gemakkelijk, maar origineel en sprankelend. Ik vind het prachtig. Ook de vele verwijzingen naar kunst en literatuur, vooral Shakespeare en Dickens (A Christmas Carol), spreken mij erg aan.

Winter is deel twee van het Seizoenenkwartet, eerder verscheen Herfst.

Lees hier een recensie over Winter in de Groene Amsterdammer en/of hier een recensie in Trouw.

Ik ben ik ben ik ben – Maggie O’Farrell

Ik ben ik ben ik ben – Maggie O’Farrell

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Dit boek is een memoir en de ondertitel luidt: Zeventien keer rakelings langs de dood.

De 45-jarige Maggie O’Farrell beschrijft in dit boek haar leven en ze kiest voor een opmerkelijk uitgangspunt. Zeventien keer is ze, soms op het nippertje, ontsnapt aan de dood. Het boek is dan ook verdeeld in zeventien hoofdstukken, die elk over zo’n bijna-dood-moment gaan.

Die momenten zijn heel divers. Als kind kwam ze bijna onder een auto, als puber verdronk ze bijna na een nachtelijke sprong in het donkere water, na een zware bevalling bloedde ze bijna dood. Soms overkwamen deze situaties haar, soms leek het haast alsof ze het gevaar opzocht, zoals wanneer ze tijdens een zwemtochtje in de Indische Oceaan, met haar zoontje op de rug, in een verraderlijke stroming terechtkomt.

Een encefalitis (hersenontsteking) op haar achtste jaar bleek een scharnierpunt in haar leven te worden. Ze was meer dan een jaar zeer ernstig ziek, moest door een lange revalidatieperiode waarin ze aan een rolstoel gekluisterd was, maar overwon tenslotte de ziekte, zij het met lichte beperkingen. Daarna had ze het gevoel dat haar nooit meer zoiets ernstigs zou kunnen overkomen. Toch zou ze nog heel wat moeten meemaken.

Ze trouwde en kreeg drie kinderen, waarvan de middelste aan ernstige allergieën lijdt. Ze moet met dit dochtertje minimaal 12 keer per jaar naar het ziekenhuis, vanwege een anafylactische aanval. Voor haar heeft O’Farrell dit boek ook geschreven, om haar te laten zien dat ze niet alleen staat in het weerstaan van de dood.

Ik heb dit boek gelezen omdat we het met onze leesclub gaan bespreken, ik weet niet of ik het anders gekozen zou hebben, want al die ziektes, dat is niets voor mij. Maar dit boek blijkt een echte pageturner. Maggie O’Farrell wordt nergens sentimenteel of larmoyant; ze schrijft heel meeslepend en de diverse verhalen zijn vaak spannend, soms humoristisch, en af en toe ronduit indrukwekkend, met name als het gaat over haar kinderen.

Dit was het eerste boek dat ik las van deze van oorsprong Noord-Ierse schrijfster, maar ik zal binnenkort ook haar andere boeken gaan lezen. Daar ben ik nu wel heel nieuwsgierig  naar geworden.

Max, Mischa & het Tet-offensief – Johan Harstad

Max, Mischa & het Tet-offensief – Johan Harstad

heeft jouw bibliotheek dit boek?

In 2018 won Johan Harstad de Europese Literatuurprijs met de ruim 1200 pagina’s dikke roman Max, Mischa en het Tet-offensief. Omdat dit boek ook besproken gaat worden in de lezingenserie Spraakmakende Boeken, ben ik er eens ingedoken. Je moet er de tijd voor nemen, maar dan heb je ook wat.

Max Hansen is een gevierde toneelregisseur in Amerika. Hij reist met zijn gezelschap door de Verenigde Staten, een vermoeiend bestaan, nog verergerd door het feit dat hij heel slecht slaapt. Tijdens de lange nachten in een eindeloze rij hotelkamers overdenkt hij zijn leven, te beginnen met zijn jeugd in Noorwegen. Hij groeide daar op in een beschermde omgeving met veel vrienden. Eén van die vrienden laat hem op een gegeven moment, Max is dan 11 jaar, kennismaken met Apocalypse Now, de legendarische film van Francis Ford Coppola over Vietnam. Niet echt geschikt voor die leeftijd, maar Max houdt er een levenslange fascinatie voor de Vietnam-oorlog aan over.

Met zijn vrienden speelt Max allerlei scenes, bijvoorbeeld het Tet-offensief, uit de film na in het bos buiten het dorp en in een oude leegstaande fabriek. Het is voor Max een prachtige tijd, waaraan een abrupt einde komt als hij met zijn ouders moet emigreren naar Amerika, waar zijn vader, die piloot is, een betere baan krijgt aangeboden. Max mist zijn vrienden en moet erg wennen aan het leven in de Verenigde Staten. Toch sluit hij uiteindelijk vriendschap met Mordecai, die net zo onder de indruk van Coppola’s film is als hij, en met wie hij op de middelbare school toneellessen gaat doen. Als ze ouder worden zal dat ook leiden tot een beroepsmatige samenwerking in de theaterwereld.

Als de jongens ongeveer 16 jaar oud zijn brengt Mordecai brengt hem in contact met de mysterieuze Mischa, die zeven jaar ouder is. Zij schildert en ze wordt de liefde van zijn leven. Ook krijgt Max contact met Owen, de broer van zijn vader die eigenlijk Ove heet. Hij is Vietnamveteraan.

Het is bijna ondoenlijk om een korte samenvatting te maken van dit veelomvattende verhaal. Je moet het gewoon lezen: wie het aandurft wacht een overrompelende leeservaring!

Judas – Amos Oz

Judas – Amos Oz

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Van de onlangs overleden schrijver Amos Oz heb ik ooit het prachtige boek Een verhaal van liefde en duisternis gelezen. Zijn overlijden was voor mij de aanleiding om nu zijn laatste boek, Judas, te gaan lezen. Het is geen gemakkelijk boek, maar waarom zou het altijd makkelijk moeten zijn? Oz was één van de belangrijkste Israëlische schrijvers en hij roert grote thema’s aan in zijn boeken. In Judas gaat het – onder andere –  over verraad, de verhouding tussen het jodendom en het christendom, en over de staat Israël.

Jeruzalem, eind jaren 50 van de vorige eeuw: Sjmoeël Asj is een jonge student die zijn studie wegens financiële problemen moet beëindigen, terwijl hij juist aan zijn scriptie werkte over “Jezus in de ogen van de joden”. Hij neemt een baantje aan bij de invalide bejaarde Gersjom Wald. Het is simpel werk, hij moet de oude heer een paar uur per dag gezelschap houden, met hem discussiëren over de onderwerpen die Wald aandraagt, en hem voorzien van zijn natje en droogje. In ruil daarvoor krijgt Sjmoeël kost en inwoning.

In het huis woont ook nog een vrouw, de ietwat geheimzinnige Atalja Abarbanel, tot wie Sjmoeël zich bijzonder voelt aangetrokken, hoewel zij veel ouder is dan hij. Zij is de dochter van de man die ooit als enige een tegengeluid gaf toen de staat Israël werd opgericht. Iedereen schaarde zich achter Ben Goerion, maar Abarbanel voorzag generatieslang oorlog en bloedvergieten, hij pleitte voor een samenleving zonder staatsgrenzen, een land waarin Arabieren en joden vreedzaam zouden kunnen samenleven. Dat werd hem niet in dank afgenomen, hij werd gezien als een verrader en een Arabierenvriend.

Zijn dochter Atalja trouwde met Micha, de zoon van Gersjom Wald. Wald was een vurig aanhanger van Ben Goerion, maar toen Micha op afschuwelijke wijze om het leven kwam tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog, stond zijn wereld op z’n kop.

Met Sjmoeël praat Wald over deze dingen en ook over Judas Iskariot, die de geschiedenis inging als verrader van Jezus. Sjmoeël heeft veel over dit onderwerp gelezen en hij ziet Judas als de grondlegger van het christendom. Als hij Jezus niet had verraden, was Jezus de vergetelheid in gegaan, was het christendom niet ontstaan, en zou de geschiedenis een heel ander verloop hebben gehad.

Ik vond Judas een bijzonder en boeiend boek. Om over na te denken!

Bekijk de video: Buitenhof met Amos Oz over “Judas”

Grand Hotel Europa – Ilja Leonard Pfeijffer

Grand Hotel Europa – Ilja Leonard Pfeijffer

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Dit is het laatste boek dat ik in 2018 las, en voor mij was dit ook meteen hét boek van het jaar. Wat heb ik genoten van al die verhalen, ideeën, een bonte stoet van personages, poëtische, hilarische en filosofische scènes.

In Grand Hotel Europa, ergens in Italië, strijkt de beroemde schrijver Ilja Leonard Pfeijffer neer voor onbepaalde tijd. Hij is onlangs verlaten door zijn geliefde Clio, kunsthistorica, werkzaam in de befaamde Accademia in Venetië. Om haar is ook Pfeijffer naar Venetië, la Serenissima, verhuisd. Deze prachtige stad is helaas ten prooi gevallen aan het massatoerisme, waardoor steeds meer vaste bewoners wegtrekken en de stad veel van haar eigenheid verloren heeft. Een bloemist of een kruidenierswinkel zijn amper meer te vinden, maar daarvoor in de plaats wel heel veel winkeltjes die plastic gondels verkopen aan de toeristen.

In Grand Hotel Europa voert Pfeijffer gesprekken met vaste gasten over dat massatoerisme, maar vooral ook over Europa. Het oude continent beschikt wel over veel verleden maar houdt de blik te weinig gericht op de toekomst. Dit in tegenstelling tot andere continenten, denk aan China en India. Heeft Europa nog wel toekomst? Of bestaat die toekomst eruit dat Europa nog meer wordt overspoeld door toeristen, die juist op zoek zijn naar het verleden? En niet alleen toeristen komen naar Europa, ook veel vluchtelingen proberen er te komen, juist om een betere toekomst te vinden. En waar de toeristen met open armen worden ontvangen, omdat ze weliswaar veel onheil aanrichten maar wel geld in het laatje brengen, worden vluchtelingen steeds meer geweerd, hoewel die een heel positieve bijdrage aan het behoud van Europa zouden kunnen leveren. Illustratief hiervoor is Abdul, gevlucht uit een oorlogsgebied, nu piccolo in het hotel.

Ook Grand Hotel Europa zal eraan moeten geloven: het is onlangs overgenomen door de heer Wang, die het geheel volgens de Chinese opvattingen over Europa is gaan herinrichten. Zeer tot verdriet van majordomus Montebello, die al zijn hele leven in het hotel werkt.

Er is nog zoveel meer te vertellen over dit boek, bijvoorbeeld over de zoektocht naar een vermist schilderij van Caravaggio, het wonderlijke gedrag van de Franse dichteres Albane, de reisjes naar Malta, Skopje en Abu Dhabi, de filmploeg die met Pfeijffer een documentaire wil maken die maar niet van de grond komt. Te veel om op te noemen. Ik kan maar één advies geven: lezen!

Bekijk de video: Grand Hotel Europa met Ilja Leonard Pfeijffer