Archief van
Categorie: Biografie

Hartschade – Hella de Jonge

Hartschade – Hella de Jonge

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Begin april woonde ik een lezing bij van Hella de Jonge (echtgenote van Freek) in het kerkje in Huizum (Leeuwarden). Zij vertelde over haar lichamelijke klachten, met name het slechte functioneren van haar hart. Onder de indruk van haar verhaal besloot ik haar boek Hartschade te lezen.

Het verhaal begint als Hella wordt opgenomen na een klein hartinfarct tijdens een fietstest in het ziekenhuis. Zij is er van overtuigd dat het in de genen zit. Haar opa leed aan angina pectoris, haar moeder overleed na een hartaanval. Haar vader overleefde er één. De doodsoorzaak van hun zoontje Jork (3 maanden oud) is nooit vastgesteld, maar zij weet zeker dat hij ook een hartafwijking had. Hun kleindochter Maggie overleed tijdens een operatie aan haar hart, 7 jaar oud.

Hella begint aan een rondgang langs vele (mannelijke) artsen in meerdere ziekenhuizen. Vaak voelt zij zich niet serieus genomen en wordt er slecht naar haar geluisterd. Een zoektocht naar de juiste diagnose. Hella krijgt veel medicijnen voorgeschreven maar deze verdwijnen vaak in een la. Naast het slecht functioneren van haar hart, heeft zij meer fysieke ongemakken. Deze zijn voor een deel terug te voeren op haar jeugd. Haar ouders overleefden de oorlog en dat beïnvloedde de opvoeding van hun drie kinderen. Veel aandacht ging naar het schrijven van liedjes voor o.a. ’t Schaep met de vijf pooten door haar vader, Eli Asser. Hij schreef om te bewijzen dat hij nog leeft. Tijdens de pubertijd besloot Hella niet meer te eten. Maandenlang lag zij in het ziekenhuis, slechts een paar keer bezocht door haar ouders. Op zeventienjarige leeftijd werd zij het huis uitgezet.

Haar ervaringen met artsen en ziekenhuizen worden afgewisseld met jeugdherinneringen. Haar vader leeft nog (hij overlijdt januari 2019) en zij belt hem iedere dag om 11.00 uur. Dit zijn soms sombere maar ook regelmatig hilarische gesprekken. Hij is een boek aan het schrijven over zijn leven met gruwelijke en mooie herinneringen. Samen kunnen ze daar goed over praten. Vreemd genoeg voeren zij de beste gesprekken als haar vader in het ziekenhuis ligt. Daar komen haar broer en zus ook ter sprake. Met beide heeft Hella geen contact meer. Mooi beschrijft Hella het contact met haar dochter Roos. Zij hebben een sterke band met elkaar omdat ze allebei weten hoe het is een kind te verliezen. Zij delen de pijn en de weg die zij volgden na de dood van hun kind.

Deze roman is geen somber verhaal geworden. Het is een pleidooi voor meer persoonlijke betrokkenheid van artsen bij hun patiënten zodat er een dialoog ontstaat, maar vooral een oproep aan artsen om zich bewust te zijn van het feit dat een hartinfarct bij vrouwen andere verschijnselen heeft dan bij mannen. Het hartinfarct bij vrouwen is wereldwijd doodsoorzaak nummer één. Ik vind het een indrukwekkend verhaal, zowel van Hella als van haar vader Eli. Ondanks alle nare belevenissen heeft ze haar geloof in de zorg niet verloren.

Hella de Jonge is ambassadeur van de Stichting Hart voor Vrouwen die geld inzamelt voor onderzoek naar het verschil tussen man en vrouw bij cardiologische diagnoses en behandelingen.

Dit is mijn moeder – Tommy Wieringa

Dit is mijn moeder – Tommy Wieringa

heeft jouw bibliotheek dit boek?

In dit boek heeft Tommy Wieringa zijn herinneringen aan zijn moeder op papier gezet. Zijn in 2015 overleden moeder, Lia Wiersema, heeft jarenlang een winkel aan de Vismarkt in Groningen gehad. Een winkel volgestouwd met allerlei spullen, alternatieve geneesmiddelen en veel tierelantijnen. Lia is niet geboren voor een saai leven, ze is letterlijk en figuurlijk een kleurrijke vrouw, ze is vrijgevochten, excentriek, tegendraads, eigengereid en ook een dwingeland. Dat tegendraadse en eigengereide zal zelfs tot haar dood leiden, want in plaats van reguliere hulp in te schakelen wendt ze zich tot een antroposofische kwakzalver wanneer ze kanker heeft. In dit NPO-programma zie en hoor je meer over Lia en haar zoon Tommy.

Tot zijn twaalfde levensjaar is het voor Tommy te harden met zijn moeder, alhoewel ze zich vaak grillig gedraagt. Ook wel vermakelijk, want nooit een dull moment met haar. Zo trekt ze zich bijvoorbeeld niks aan van verkeersregels. Als Tommy twaalf jaar is verlaat zijn moeder het gezin. Het is de bedoeling dat hij bij zijn moeder gaat wonen, maar dat gaat niet. Tommy blijft bij zijn vader en met zijn moeder gaat hij vanaf dat moment om als kat en hond. Belangrijkste twistpunt is steeds het compleet afwijkende wereldbeeld van Lia. Ze denkt anders over voeding, inentingen, de farmaceutische industrie, ze is dol op complottheoriën, macrobiotische diëten, enzovoort. Ze is erg wantrouwend over de gevestigde orde. Maar toch kunnen moeder en zoon niet zonder elkaar.

Dit boek is een prachtig, met humor geschetst portret van een bijzondere moeder. Zoals Tommy Wieringa zelf zegt is ze niet alleen zijn moeder maar ook een van zijn meest geliefde personages. Lezen maar!

Hieronder vertelt Tommy Wieringa over Dit is mijn moeder bij Jinek:

Ondanks de zwaartekracht – Suzanna Jansen

Ondanks de zwaartekracht – Suzanna Jansen

 

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Suzanna Jansen schreef eerder het succesvolle boek Het Pauperparadijs. Dit nieuwe boek is het levensverhaal van twee kunstenaars die ongeveer honderd jaar geleden leefden en bleven doorzetten, ondanks de zwaartekracht van hun bestaan.

Het boek beschrijft het leven van aannemerszoon Cornelis van Eesteren (1897-1988), en dat van de Groningse schippersdochter Steffa Wine (1913-1991). De overeenkomst tussen beide levens ligt in de wijk Slotermeer in Amsterdam. Cor ontwerpt de wijk, Steffa brengt er een deel van haar leven door en sticht daar een balletschool. We volgen hen gedurende hun hele leven. Van Cor wordt verwacht dat hij zijn vader opvolgt, maar hij kiest voor de studie bouwkunde. We leren hem kennen als een man met nieuwe ideeën hoe een stad er uit moet zien. Zijn functionele stijl levert veel kritiek op, maar hij probeert stand te houden door plannen te blijven maken. Dat heeft succes: hij ontvangt een aantal prijzen voor zijn ontwerpen. Zijn plan voor Slotermeer wordt enigszins aangepast maar wordt uiteindelijk goedgekeurd.

Steffa moet van haar ouders mo-akte boekhouden halen, daarna privésecretaresse worden en doorleren voor het diploma accountancy. In het geheim volgt ze balletlessen. Zij verandert haar naam van Fientje Puister in Steffa Wine en blijft vechten om een bestaan op te bouwen als balletdanseres. Ze verzint een Spaanse moeder, trouwt met een Rus en krijgt dochter Raya.

In 1953 koopt zij een pand in Slotermeer om haar balletschool te openen. Na een brand in 1959 zet zij door en worden er geen voorstellingen afgelast. Ondanks haar niet-aflatende energie wordt zij door de tijd ingehaald: aan de overkant van de Sloterplas vestigt zich een andere balletschool.

Tussen deze levensbeschrijvingen vlecht de schrijfster haar eigen leven. Suzanna groeide op in Slotermeer, een buurt met keurige gezinnen maar zonder kunst in hun levens. Zij wilde graag balletdanseres worden maar haar ouders vonden de lessen te duur. Toch zette zij door en heeft zij een tijdje lessen gevolgd aan de balletacademie. Door een blessure moest zij echter stoppen.

Voor dit boek heeft Suzanna veel onderzoek gedaan met als resultaat een ‘vol’ boek met veel feiten. Het is onderhoudend geschreven en ik heb het met plezier gelezen. Het verhaal van Steffa Wine sprak mij het meeste aan, waarschijnlijk omdat het leven van Suzanna Jansen er bij betrokken wordt.

Het boek werd genomineerd voor de Bookspot Literatuurprijs en de Bookspot Lezersprijs.

Een interview met Suzanna Jansen op Lezentv.nl:

Het beest – Thomas Sijtsma

Het beest – Thomas Sijtsma

Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Het Beest is het verhaal van het wielerleven van Lieuwe Westra, geschreven door Thomas Sijtsma. Thomas Sijtsma schreef al eerder het boek Koen de Kort – Renner met rede.

Zeker voor wie van wielrennen houdt, maar ook voor wie nieuwsgierig is naar het verhaal van Lieuwe Westra, waarom hij zo plotseling is gestopt, is dit een absolute aanrader. Heerlijk leesbaar verhaal, prettig geschreven en boeiend tot het eind. Wat heeft die Lieuwe geploeterd, gewerkt en zichzelf  ”uit de naden” gefietst, zoals ze in Friesland wel eens zeggen.

Een echte stijfkoppige Fries! Een echte doorzetter! Van een zeer goede jeugdwielrenner, naar stratenmaker en gabber, om vervolgens na jaren van drank, pillen, en drugs, toch weer het wielrennen op te pakken om aan de top te komen. En hoe! Door zijn broer die ook wielrenner was, herpakte Lieuwe zichzelf en ging hij weer fietsen. Dat was een zware opgave, maar zijn doorzettingsvermogen is onuitputtelijk!

Lieuwe kreeg, doordat hij zo stijfkoppig doortrainde, van zijn ploegmaten de bijnaam ‘Het Beest’. Lekker doorrammen op zijn fiets, wat voor zijn ploegmaten voelde als een strafexpeditie. Lieuwe fietste met de blik op oneindig. Hij kwam in de ploeg van Krolstone uit Hoogeveen. Later fietste hij als superknecht van Nibali bij de Russische ploeg Astana voor maar liefst zes ton per jaar. Iets wat hij nooit had durven dromen.

Maar alles liep anders… Lieuwe wilde “De Panne” weer fietsen en stapte daardoor uit de grote koersen. Hij vereenzaamde in zijn appartement in Monaco en zijn relatie liep op de klippen. Hierdoor raakte hij ook al zijn geld kwijt. In 2017 maakte hij vrij plotseling bekend dat hij ging stoppen met wielrennen. Tja, en hoe gaat het nu met Lieuwe Westra?

 

Ik, Vondel – Hans Croiset

Ik, Vondel – Hans Croiset

 

Ik, Vondel
heeft je bibliotheek dit boek?

Joost van den Vondel is heel oud geworden. In deze semi-autobiografische roman blikt hij terug op zijn leven. Hans Croiset is de echte schrijver, maar het is of Vondel werkelijk zijn levensverhaal heeft opgeschreven.

De dokter heeft Vondel verboden nog te dichten. Dat zou te vermoeiend voor hem zijn. Hij besluit daarom zijn levensverhaal te schrijven. In korte hoofdstukken gaat hij vol vaart door zijn leven: hij heeft zijn vrouw en al zijn kinderen overleefd. Het verhaal begint bij het overlijden van zijn laatste dochter Anna. Zij draagt voor haar dood de zorg voor haar dan 88-jarige vader over aan nicht Agnes. Naast Agnes is er nog de dienstmeid Aeltje die de laatste jaren goed voor hem zorgde, maar vlak voor Vondel ook overleed. Het laatste deel van het boek is opgeschreven door Agnes. Vondel was te zwak geworden.

Vondel schrijft veel over het geloof. Opgegroeid in een gesloten doopsgezind milieu, laat hij in de loop van zijn leven dat geloof los en bekeert zich tot het katholicisme. Hij kijkt op zijn eerdere toneelstukken terug met een kritische blik. Hij kan niet meer overal achter staan. Soms voelt hij zich zelfs een ongodist.

Het boek geeft een beeld van het leven in de Gouden Eeuw. In die jaren was de schouwburg gesloten uit angst voor rellen. Vondel betreurt dat heel erg. Op een bepaald moment wordt hij uitgenodigd door Constantijn Huygens voor een uitvoering van de Mariavespers van Monteverdi. Dat soort muziek mocht in die tijd niet openbaar uitgevoerd worden, maar alleen in een besloten bijeenkomst. Vondel is diep onder de indruk van de muziek.

Hans Croiset is erin geslaagd het boek zo te schrijven dat je echt denkt dat het Vondel is die spreekt. Hij heeft een alter-ego van Vondel opgevoerd waarmee Vondel in discussie gaat over zijn eigen gedrag. Op die manier wordt de afstand tot deze tijd verkleind en is het een leesbaar boek geworden. Er is nog veel meer te vertellen: bijvoorbeeld de houding van Vondel ten opzichte van vrouwen op het toneel (hij pleit ervoor vrouwenrollen door vrouwen te laten spelen, wat toen nog ongebruikelijk was) of de liefde van zijn leven die platonisch bleef. Als dit Spraakmakende boek binnenkort besproken wordt is er ruim voldoende stof.