Archief van
Categorie: Literaire roman

Het moois dat we delen – Ish Ait Hamou

Het moois dat we delen – Ish Ait Hamou

heeft jouw bibliotheek dit boek?

In Het moois dat we delen van Ish Ait Hamou duurt het best even voordat je weet wat er nou eigenlijk gaande is. Wat je wel weet, is dat de twee hoofdpersonen beiden hun eigen pijn en angsten elke dag weer onder ogen moeten zien. Aan de ene kant heb je Soumia, een jonge vrouw die haar leven opnieuw probeert op te pakken. Aan de andere kant zie je Luc, een man op leeftijd die, na vijf jaar geleden zijn vrouw te hebben verloren elke dag weer opnieuw moet uitvinden hoe hij de dag doorkomt. Ze wonen in dezelfde buurt en komen elkaar op den duur dan ook tegen. Dit levert hen beiden een grote schok op. De confrontatie van hun verhalen schept echter ook ruimte voor nieuwe perspectieven.

Ik las dit boek in één dag uit. Enerzijds omdat mijn voornemen was om een hele dag een boek te lezen, anderzijds bleek al heel snel dat ik dit boek geen moment wilde wegleggen. De spanning zit hem niet eens zozeer in het verhaal, maar vooral in de schrijfwijze van dit boek. In heel kleine stukjes kom je steeds meer te weten over wat er met de twee hoofdpersonen is gebeurd. Bijvoorbeeld een gedachte, een korte herinnering of door de angsten die zij hebben. Het duurt een tijd voordat de situatie helemaal helder is, en wat Soumia en Luc nou eigenlijk bindt.

Het is moeilijk om veel te zeggen over de verhalen van Soumia en Luc, zonder al te veel weg te geven. Ik raad dan ook van harte aan om dit boek gewoon te gaan lezen. Voor wie zin heeft in een boek met emotie, persoonlijke groei, confrontatie en actualiteit is Het moois dat we delen een echte aanrader.

Een goede nachtrust – Peter Buurman

Een goede nachtrust – Peter Buurman

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Regelmatig schrijft Peter Buurman een bijdrage voor De Speld, een rubriek achter op de Volkskrant. Deze stukjes zijn grappig en verfrissend. Ook schrijft hij mee met Zondag met Lubach. En nu is er een boek van hem verschenen.

Het verhaal begint als een inbreker binnen valt bij een oude man. Deze man ligt op bed en blijkt een schrijver te zijn die niet meer schrijft, want ‘waarom zou hij zijn ideeën opschrijven’, ‘hij voelt alles al’. Dus ook de dagelijkse dingen schaft hij af en hij blijft in bed liggen. Daar ligt hij vast aan virtuele touwen. Om een glaasje water te kunnen drinken maakt de inbreker de man ’los’ en komt deze van bed af. Omdat hij honger heeft, voelt de inbreker zich verplicht de oude man mee te nemen op de scooter om iets te gaan eten. Ze belanden bij een shoarmatent, met Id als eigenaar. Hij kijkt naar de tv met daarop de constante herhaling van een soap waarin Floor de hoofdrol speelt. De actrice lijdt aan slapeloosheid en wil eigenlijk van haar rol af.
Zo maken we kennis met de hoofdfiguren in deze roman. Alle personen zitten vast in hun rol en willen daaruit loskomen (uitbreken). De inbreker zit vast aan een contract wat hij ondertekende bij een bedrijfje voor mensen die zich bezighouden met het ‘uitwisselen van bezit’. Id en Nino draaien de grillroom met verlies maar blijven hangen in de hoop op een betere toekomt. Floor bezoekt een slaapcoach maar weet niet of dat de oplossing biedt.

De inbreker en de man treffen in shoarmatent drie studenten waar mee een leuke discussie ontstaat over de film Intouchables. Verder bezoeken ze nog een koffiebar voor slapelozen en een zonnestudio, vanwege het tekort aan vitamine D bij inbrekers. Tussen 2.00 en 3.00 uur, overgang naar de wintertijd, komen alle verhaallijnen samen.
Het boek leest als een avonturenroman en is een fantasierijk, humoristisch verhaal waarbij de sfeer bepalend is. Je vraagt je voortdurend af wat realiteit is en wat een droom. Het thema is dat we alleen tijdens onze slaap nog echt vrij en onszelf zijn. Ik heb het met plezier gelezen.

Bekijk de video BBC Proza Pitch met Peter Buurman – Een goede nachtrust

Zonder de top te bereiken – Paolo Cognetti

Zonder de top te bereiken – Paolo Cognetti

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Paolo Cognetti schreef in De acht bergen over de Italiaanse Alpen waar hij vandaan komt, maar gaat in Zonder de top te bereiken naar de Himalaya. Hij gaat op pad met twee vrienden, bewoners van het gebied zelf en een aantal lastezels. Een karavaan van 28 zielen. Vrijwel niemand spreekt Engels, wat hem alle gelegenheid geeft om na te denken. Alleen aan een loslopend hondje bindt hij zich. Terwijl hij de ene voet voor de andere blijft zetten en bij vlagen flink last heeft van hoogteziekte, overdenkt hij de Tibetaanse cultuur, waar mensen eigenlijk naar op zoek zijn wanneer ze op reis gaan en komt hij meer te weten over zichzelf.

Wie bekend is met de boeken van Paolo Cognetti is het wellicht met me eens dat hij het bijzonder goed voor elkaar krijgt om de lezer in de omgeving van zijn boek te plaatsen. In De acht bergen zag ik de alm en bergen glashelder voor me. Ook in Zonder de top te bereiken heeft hij het voor elkaar gekregen om de omgeving buitengewoon levendig van het papier te laten spatten. Hij is er echter ook in geslaagd om de binnenwereld van de ik-persoon heel geloofwaardig te doen overkomen. Je komt hierdoor bijzonder dicht bij de belevingswereld van de hoofdpersoon.

Zonder de top te bereiken is een fijn boek voor wie houdt van mijmeren, en voor wie zich niet per se vast hoeft te bijten in een spannend plot of emotionele roman. Het is een dun boek dat je maar zo uit hebt, maar wanneer je het weglegt heb je toch een hele reis achter de rug.

  • Andere titels van Paolo Cognetti zijn ook te beluisteren via de Luisterbieb
Winter – Ali Smith

Winter – Ali Smith

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Sofia Cleves en haar zuster Iris hebben elkaar al in geen dertig jaar gezien. Sofia was een succesvolle zakenvrouw en Iris was een felle klimaatactiviste. Een grotere tegenstelling is haast niet mogelijk.

Sofia’s zoon Arthur (Art) heeft ook al weinig contact met zijn moeder. Hij woont in Londen, waar hij het internet afspeurt naar overtredingen van het copyright. Zij vriendin Charlotte heeft hem net aan de kant gezet, vanwege zijn slappe houding ten aanzien van maatschappelijke- en klimaatvraagstukken.

Het is kerstmis en Art is uitgenodigd door Sofia in haar enorme landhuis in Cornwall. Art neemt een totaal onbekend meisje mee, Lux, dat zich tegen een riante betaling voor moet doen als Charlotte. Sofia is niet erg gastvrij en als blijkt dat Art haar zuster Iris heeft uitgenodigd is ze woedend. Niet dat Art Iris goed kent, maar ze volgen elkaar op Facebook en Twitter.

Deze vier mensen die elkaar amper kennen, of van elkaar vervreemd zijn, brengen de kerstdagen samen door. Langzaam komen ze dichter tot elkaar en worden hun levens en inzichten voor de lezer duidelijk. Herinneringen spelen een belangrijke rol, maar ook hoe deze mensen zich verhouden tot het huidige tijdsgewricht, dat bepaald wordt door de brexit, fakenews, immigratie, uitsluiting en klimaatverandering.

Ali Smith, vorig jaar uitgeroepen door een jury van academici, critici en auteurs tot de beste hedendaagse schrijver van het Verenigd Koninkrijk, heeft een hoogst actuele roman geschreven, waarbij de actualiteit vooral dient om de veranderingen die in een mensenleven (kunnen) plaatsvinden te onderschrijven. De stijl waarin Smith schrijft is onnavolgbaar. Associatief, niet altijd even gemakkelijk, maar origineel en sprankelend. Ik vind het prachtig. Ook de vele verwijzingen naar kunst en literatuur, vooral Shakespeare en Dickens (A Christmas Carol), spreken mij erg aan.

Winter is deel twee van het Seizoenenkwartet, eerder verscheen Herfst.

Lees hier een recensie over Winter in de Groene Amsterdammer en/of hier een recensie in Trouw.

Pastorale – Stephan Enter

Pastorale – Stephan Enter

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Pastorale van Stephan Enter speelt zich af in de jaren tachtig van de vorige eeuw in Brevendal, anagram van Barneveld. Hoofdpersonen zijn broer en zus Oscar en Louise. Oscar woont nog bij zijn ouders in een vervallen landhuis aan de rand van het dorp in de biblebelt. Het is zomervakantie en hij heeft nog één jaar te gaan op de middelbare school. Hij ziet er enorm naar uit om na dat jaar te gaan studeren en uit te vliegen. Hij kijkt op tegen zijn zus die al een paar jaar studeert in de stad in het Westen van  het land, ver weg van het dorp. Ook Oscar wil zich ontworstelen aan zijn ouderlijk huis en de verstikkende gereformeerde sfeer in huis en in het dorp. Moeder is het toonbeeld van gereformeerdheid, vader is afvallige, maar doet niets anders meer dan pianospelen en lezen.

Oscar denkt dat Louise het helemaal heeft gemaakt in de stad, maar niets is minder waar. Ze denkt dat ze zich heeft vrijgemaakt van het geloof, ze rookt, drinkt, maar zit ondertussen flink met zichzelf in de knoop. Zowel broer als zus zitten op randje om met het geloof te breken. Ze zien beiden dat de wereld groter is dan die van hun dorp en het geloof. Louise heeft er kennis mee gemaakt in de stad, Oscar ziet dat er meer is doordat hij in contact komt met in hun dorp gehuisveste Molukkers.  Ook de TV maakt dat de wereld dichterbij komt.

De titel van het boek deed me meteen denken aan de vaak zwartgallige sfeer in de boeken van Maarten ‘t Hart en Jan Siebelink. Dat is in dit boek gelukkig niet het geval. Alleen de erg vrome ouderling Westeng doet daaraan denken, maar die figuur is tegelijkertijd lachwekkend beschreven.

Ik vond dit een geweldig boek. Het is een erg complete roman; het gaat niet alleen over het vrijmaken van het geloof, maar ook over hoe wij Nederlanders de Molukse gemeenschap indertijd hebben behandeld, over de verliefdheid van Oscar voor een Moluks meisje en de relatie die Louise aangaat met de zoon van de nieuwe dominee. Ook de schrijfstijl is mooi. Ik vind het heel knap dat een schrijver het presteert regels lange zinnen te maken zonder dat die vervelen.

Een gesprek met de schrijver in het radioprogramma Opium kun je hier beluisteren.