Archief van
Categorie: Waargebeurd

De blanke Masai – Corinne Hofmann

De blanke Masai – Corinne Hofmann

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Corinne gaat met haar toenmalige vriend op vakantie naar Kenia. Op een veerboot zien ze een Masai. Corinne kijkt hem aan en denkt: “wat is die mooi!” Ze blijft hem zoeken want ze is echt verliefd. De vakantie is voorbij en zij en haar vriend gaan terug naar Zwitserland. Er komt een eind aan hun relatie. Kenia is en blijft nog steeds in haar gedachten. Na een halfjaar gaat Corinne terug om haar Masai te zoeken. Ze maakt een definitief besluit. Samen gaan ze in een manyatta (een hut van takken, klei en stro) in zijn dorp wonen. Corinne geeft zich volledig over aan de rituelen en gebruiken van de stam en geniet van de mooie natuur. Na een jaar trouwen ze. Hij in traditionele kleding en zij in een witte jurk. De geboorte van hun dochter is een bekroning op hun liefde.

Om geld te verdienen openen ze een winkeltje, vlakbij het dorp. Dit gaat niet goed. Ook omdat Corinne te maken krijgt met hongersnood, malaria en andere tropische ziektes. In Mombassa proberen ze het opnieuw. Ook dit gaat niet goed. Daarbij krijgt ze ook nog te maken met een knellende sociale controle. Haar man blijkt erg jaloers te zijn. Er is veel gebeurd. Hierdoor maakt Corinne het besluit om met haar dochter terug te gaan naar Zwitserland. De Keniaanse wet maakt dit alleen niet makkelijk. Zonder toestemming van haar echtgenoot mag ze het land niet uit. Met hulp, van vrienden, lukt het haar toch!

Samen met haar dochter gaat ze, na 4 jaar, terug naar Zwitserland. Ondanks de zware tijd heeft ze ook mooie herinneringen aan Kenia. Een mooi en herkenbaar boek. Vooral omdat ik ooit in Kenia op vakantie ben geweest.

Bekijk de trailer van de verfilming The White Masai

Leerschool – Tara Westover

Leerschool – Tara Westover

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Onlangs hebben ik dit boek met mijn leesclub gelezen en besproken (in het Engels: Educated). We waren het er allemaal over eens dat dit waargebeurde verhaal vrij heftig is, maar heel boeiend om te lezen. Het geeft een inkijkje in een streng gelovig milieu, namelijk dat van de Mormonen in Idaho, Verenigde Staten.

Tara is het jongste kind van het gezin van Gene en Faye Westover. De ouders zijn zogenaamde survivalists, een extreme stroming binnen de Mormoonse kerk. Ze bereiden zich voor op het einde der tijden. Ze weten zeker dat, als de wereld vergaat, zij gespaard zullen blijven. Het gezin legt grote voedselvoorraden aan, en de vader koopt wapens om die voorraden indien nodig te kunnen beschermen tegen plunderaars. Ondertussen werkt het hele gezin in de autosloperij annex schroothandel van Gene, ook de jongste kinderen.

De kinderen gaan niet naar school (ze krijgen een zeer beperkte vorm van thuisonderwijs), ze worden niet ingeënt, en ze zijn zelfs niet aangegeven bij de burgerlijke stand toen ze geboren werden. Omdat ze nergens geregistreerd staan, bestaan ze dus eigenlijk niet voor de wereld.

De moeder is (illegale) vroedvrouw en kruidengenezeres. Ze bouwt in de loop der jaren een aanzienlijk klantenbestand op en het is de bedoeling dat Tara in haar voetsporen treedt. Dat is de wil van God, wordt haar voorgehouden. Als er zich binnen het gezin diverse ongelukken voordoen, is het ook de wil van God als het, soms zwaargewonde, slachtoffer het overleeft.

Tara ziet dat haar broer Tyler zich probeert los te worstelen uit dit milieu, en een opleiding wil gaan volgen. Dit stimuleert haar om dat ook te gaan doen. Zij ziet geen toekomst voor zichzelf op de manier waarop haar ouders dat gepland hebben. Bovendien heeft ze erg te lijden onder de onvoorspelbaarheid en gewelddadigheid van haar broer Shawn, die haar gedrag vaak te hoerig vindt en niet onderdanig genoeg.

Het lukt Tara om te gaan studeren, ze krijgt een studiebeurs en veel steun van mentoren en docenten. Uiteindelijk komt ze zelfs terecht op de universiteiten van Cambridge en Harvard! Ze is een ongelooflijke doorzetter en zeer begaafd. Hoewel ze heel lang heel loyaal is ten opzichte van haar familie, breekt ze uiteindelijk toch met de meeste van hen, omdat ze geen enkele steun maar vooral veel tegenwerking ontmoet.

Een bijzonder en soms verbijsterend boek waarin vooral duidelijk wordt gemaakt hoe ontzettend belangrijk (goed) onderwijs is. Een aanrader!

Bekijk de video waarin Tara Westover spreekt over haar boek:

Het uiterste der zee – Pauline Broekema

Het uiterste der zee – Pauline Broekema

Het uiterste der zee
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

In deze roman beschrijft Pauline Broekema de familiegeschiedenissen van twee Joodse families uit Noord Nederland. De hoofdpersonen zijn Mies Wolf en Meijer Nieweg die elkaar kort voor de Tweede Wereldoorlog ontmoeten en zich vestigen in Appingedam. Ze krijgen al snel een dochtertje Sara.

Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt moet Meijer zich melden om naar Westerbork te gaan. Mies en Sara blijven achter en horen maar niets van hem. Er vinden  razzia’s plaats en Mies krijgt van de zenuwen last van haar ogen. Oogarts Bos in Groningen behandelt haar en geeft zijn telefoonnummer voor als ze hulp nodig heeft. Hij speelt een belangrijke rol in het verzet en kan patiënten tijdelijk onderbrengen in het Rooms Katholiek Ziekenhuis aan de Hereweg. Als Mies belt omdat ze niets meer ziet wordt ze daar opgenomen samen met haar buurmeisje Leen, dat haar bijstaat, en met haar dochtertje Sara. Dokter Bos heeft banden met de verzetsman Overdiep. Die haalt hen op en laat hen onderduiken in Fryslân. Mies en Leen bij hoofdmeester Attema in Oudehaske en Sara bij de familie Van Der Spoel in Nijehorne.

Na lange angstige jaren van binnen zitten worden Mies en Sara na de bevrijding herenigd. Ze wonen kort in Appingedam, maar trekken al snel in bij de zuster van Mies, die samen met haar man een textielzaak heeft in Heerenveen. Het leven wordt niet meer wat Mies er voor de oorlog van verwacht had. Het duurt jaren voor bekend is dat 90% van de joden uit Noord Nederland afgevoerd en vermoord is. Ook Meijer blijkt al in 1942 overleden te zijn.

Pauline Broekema heeft deze verhalen gebaseerd op archiefstukken, boeken en brieven. Het is allemaal waargebeurd. Van Pauline Broekema hoorde ik dat de titel ontleend is aan een Bijbeltekst uit Psalm 139: “Woonde ik aan het uiterste der zee; ook daar zou Uw hand mij geleiden”. Zij bedoelt ermee dat er altijd mensen om je heen zijn om te helpen.

Het is een boeiende geschiedenis omdat het zich zo dichtbij afspeelt en de levens van de verzetsmensen en de onderduikers beide zo goed beschreven worden. Het boek roept een enorme bewondering op voor de mensen die ieder op hun eigen manier hebben geholpen om joodse mensen door de oorlog te slepen.

Zo, ben jij er ook nog? – Bert van Slooten

Zo, ben jij er ook nog? – Bert van Slooten

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Zo, ben jij er ook nog? gaat over drie meisjes in de Tweede Wereldoorlog in Rotterdam. Hoe ze dit SAMEN hebben overleefd. Vooral door de inzet van de oudste zus Rosa. Hun vader werd al vrij snel opgepakt door de Duitsers omdat hij een communist was en verzetswerk deed. Hij is overleden in april 1942. Het eerste jaar waren ze nog samen met hun moeder. Hun moeder werd in 1943 ook opgepakt door de Duitsers. Samen met haar zusjes bleef Rosa achter in het ouderlijk  huis in Rotterdam. Rosa ging graag naar school. ook omdat dit haar een gevoel van veiligheid gaf. Eerst hadden de meisjes nog wel contact met hun buren. Daar kwam een eind aan in de hongerwinter. Toen waren ze echt op elkaar aangewezen. Doordat ze weinig eten hadden waren ze erg verzwakt. Er waren soms dagen dat ze het bed niet uitkwamen. Vooral het jongste meisjes was erg hadden het zwaar. Daarom moest er iets gebeuren, vond Rosa.

Ze gingen weg uit Rotterdam, op zoek naar eten. Ze kwamen bij een boer maar die stuurde de meisjes weg. Via andere mensen kwamen ze toch weer bij deze boer. Toen kregen ze wel eten en mochten ze slapen onder een vloerkleed. Rosa besloot om naar familie buiten Rotterdam te gaan.  De laatste maanden van de oorlog hebben ze daar doorgebracht. Hun moeder heeft in kamp Utrecht en kamp Mauthausen gezeten. Na de oorlog is die via een omweg teruggekomen in Nederland.

Op een ochtend zag Rosa haar moeder aan de keukentafel zitten. Het enige wat haar moeder zei: Zo, ben jij er ook nog?

Dit is een waargebeurd verhaal dat veel indruk op mij heeft gemaakt omdat ik de hoofdpersoon Rosa ken. De bevrijding is 75 jaar geleden. Dit boek herinnert ons aan de moeilijke jaren in de oorlog. Opdat wij het nooit vergeten.

Ik ben ik ben ik ben – Maggie O’Farrell

Ik ben ik ben ik ben – Maggie O’Farrell

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Dit boek is een memoir en de ondertitel luidt: Zeventien keer rakelings langs de dood.

De 45-jarige Maggie O’Farrell beschrijft in dit boek haar leven en ze kiest voor een opmerkelijk uitgangspunt. Zeventien keer is ze, soms op het nippertje, ontsnapt aan de dood. Het boek is dan ook verdeeld in zeventien hoofdstukken, die elk over zo’n bijna-dood-moment gaan.

Die momenten zijn heel divers. Als kind kwam ze bijna onder een auto, als puber verdronk ze bijna na een nachtelijke sprong in het donkere water, na een zware bevalling bloedde ze bijna dood. Soms overkwamen deze situaties haar, soms leek het haast alsof ze het gevaar opzocht, zoals wanneer ze tijdens een zwemtochtje in de Indische Oceaan, met haar zoontje op de rug, in een verraderlijke stroming terechtkomt.

Een encefalitis (hersenontsteking) op haar achtste jaar bleek een scharnierpunt in haar leven te worden. Ze was meer dan een jaar zeer ernstig ziek, moest door een lange revalidatieperiode waarin ze aan een rolstoel gekluisterd was, maar overwon tenslotte de ziekte, zij het met lichte beperkingen. Daarna had ze het gevoel dat haar nooit meer zoiets ernstigs zou kunnen overkomen. Toch zou ze nog heel wat moeten meemaken.

Ze trouwde en kreeg drie kinderen, waarvan de middelste aan ernstige allergieën lijdt. Ze moet met dit dochtertje minimaal 12 keer per jaar naar het ziekenhuis, vanwege een anafylactische aanval. Voor haar heeft O’Farrell dit boek ook geschreven, om haar te laten zien dat ze niet alleen staat in het weerstaan van de dood.

Ik heb dit boek gelezen omdat we het met onze leesclub gaan bespreken, ik weet niet of ik het anders gekozen zou hebben, want al die ziektes, dat is niets voor mij. Maar dit boek blijkt een echte pageturner. Maggie O’Farrell wordt nergens sentimenteel of larmoyant; ze schrijft heel meeslepend en de diverse verhalen zijn vaak spannend, soms humoristisch, en af en toe ronduit indrukwekkend, met name als het gaat over haar kinderen.

Dit was het eerste boek dat ik las van deze van oorsprong Noord-Ierse schrijfster, maar ik zal binnenkort ook haar andere boeken gaan lezen. Daar ben ik nu wel heel nieuwsgierig  naar geworden.