Archief van
Categorie: Waargebeurd

Hartschade – Hella de Jonge

Hartschade – Hella de Jonge

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Begin april woonde ik een lezing bij van Hella de Jonge (echtgenote van Freek) in het kerkje in Huizum (Leeuwarden). Zij vertelde over haar lichamelijke klachten, met name het slechte functioneren van haar hart. Onder de indruk van haar verhaal besloot ik haar boek Hartschade te lezen.

Het verhaal begint als Hella wordt opgenomen na een klein hartinfarct tijdens een fietstest in het ziekenhuis. Zij is er van overtuigd dat het in de genen zit. Haar opa leed aan angina pectoris, haar moeder overleed na een hartaanval. Haar vader overleefde er één. De doodsoorzaak van hun zoontje Jork (3 maanden oud) is nooit vastgesteld, maar zij weet zeker dat hij ook een hartafwijking had. Hun kleindochter Maggie overleed tijdens een operatie aan haar hart, 7 jaar oud.

Hella begint aan een rondgang langs vele (mannelijke) artsen in meerdere ziekenhuizen. Vaak voelt zij zich niet serieus genomen en wordt er slecht naar haar geluisterd. Een zoektocht naar de juiste diagnose. Hella krijgt veel medicijnen voorgeschreven maar deze verdwijnen vaak in een la. Naast het slecht functioneren van haar hart, heeft zij meer fysieke ongemakken. Deze zijn voor een deel terug te voeren op haar jeugd. Haar ouders overleefden de oorlog en dat beïnvloedde de opvoeding van hun drie kinderen. Veel aandacht ging naar het schrijven van liedjes voor o.a. ’t Schaep met de vijf pooten door haar vader, Eli Asser. Hij schreef om te bewijzen dat hij nog leeft. Tijdens de pubertijd besloot Hella niet meer te eten. Maandenlang lag zij in het ziekenhuis, slechts een paar keer bezocht door haar ouders. Op zeventienjarige leeftijd werd zij het huis uitgezet.

Haar ervaringen met artsen en ziekenhuizen worden afgewisseld met jeugdherinneringen. Haar vader leeft nog (hij overlijdt januari 2019) en zij belt hem iedere dag om 11.00 uur. Dit zijn soms sombere maar ook regelmatig hilarische gesprekken. Hij is een boek aan het schrijven over zijn leven met gruwelijke en mooie herinneringen. Samen kunnen ze daar goed over praten. Vreemd genoeg voeren zij de beste gesprekken als haar vader in het ziekenhuis ligt. Daar komen haar broer en zus ook ter sprake. Met beide heeft Hella geen contact meer. Mooi beschrijft Hella het contact met haar dochter Roos. Zij hebben een sterke band met elkaar omdat ze allebei weten hoe het is een kind te verliezen. Zij delen de pijn en de weg die zij volgden na de dood van hun kind.

Deze roman is geen somber verhaal geworden. Het is een pleidooi voor meer persoonlijke betrokkenheid van artsen bij hun patiënten zodat er een dialoog ontstaat, maar vooral een oproep aan artsen om zich bewust te zijn van het feit dat een hartinfarct bij vrouwen andere verschijnselen heeft dan bij mannen. Het hartinfarct bij vrouwen is wereldwijd doodsoorzaak nummer één. Ik vind het een indrukwekkend verhaal, zowel van Hella als van haar vader Eli. Ondanks alle nare belevenissen heeft ze haar geloof in de zorg niet verloren.

Hella de Jonge is ambassadeur van de Stichting Hart voor Vrouwen die geld inzamelt voor onderzoek naar het verschil tussen man en vrouw bij cardiologische diagnoses en behandelingen.

Wanneer het water breekt – Chris de Stoop

Wanneer het water breekt – Chris de Stoop

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Na het succes van Dit is mijn hof heeft de Vlaamse auteur Chris de Stoop een boek geschreven over Vietnamese bootvluchtelingen. Wanneer het water breekt geeft een indringend beeld van het wel en wee van een groep mensen die in de jaren tachtig van de vorige eeuw, zoals zovele anderen, vluchtten voor het communistische regime in Vietnam. In het begin was er voor deze vluchtelingen veel compassie in de rest van de wereld, maar naarmate er steeds meer vluchtelingen kwamen, nam die compassie drastisch af en werden de gammele bootjes door grote vrachtvaarders niet meer opgepikt, zodat de meeste inzittenden jammerlijk verdronken.

De Stoop kwam in contact met Hung, een Vietnamees die in een klein vissersbootje, samen met 68 andere mensen, waaronder veel vrouwen en kinderen, vanuit Qui Nonh, naar Hong Kong probeerde te komen. Hung liet zijn gezin achter in Vietnam, met de bedoeling ze later te laten overkomen als het hem zou lukken om het Westen te bereiken. Al op de tweede dag ging het mis: problemen met de motor. Negen dagen en nachten dobberden ze in het bootje op de Zuid-Chinese zee, zonder voedsel en water, voordat ze als door een wonder werden opgepikt door een Belgisch vrachtschip. Alle vluchtelingen overleefden de reis. Een groot aantal van deze mensen belandde in België, en de meesten, vooral de jongeren, kwamen heel goed terecht, studeerden en maakten carrière.

Het boek bestaat uit 3 delen. Het eerste deel beschrijft de omstandigheden en het leven van de vluchtelingen vóór de vlucht, het tweede deel beschrijft de vlucht zelf, en het derde deel tenslotte vertelt het verhaal van het leven na de vlucht. Hung heeft zijn familie laten overkomen, en zijn dochter Quyen, die een succesvol restaurant heeft in Brussel, is een belangrijke spreekstem in het boek. Zij verwoordt het dubbele gevoel dat veel gevluchte Vietnamezen hebben: ze voelen zich min of meer vreemd in hun nieuwe thuisland, maar als ze teruggaan naar Vietnam zijn ze ook daar niet meer helemaal thuis…

Chris de Stoop stelt Wanneer het water breekt aan je voor:

Ons gaat het in ieder geval nog goed – Ingrid Hoogendijk

Ons gaat het in ieder geval nog goed – Ingrid Hoogendijk

met ons gaat het in ieder geval nog goed
heeft jouw bibliotheek dit boek?

De Rotterdamse stoffenhandelaar Michiel Hoogendijk kwam in 1922 in het bezit van het landgoed Schakenhof in Oost-Pruisen. Hij leefde er met zijn gezin met zeven kinderen als een herenboer met het nodige personeel. Ze beleefden daar de opkomst van het nationaalsocialisme, de Tweede Wereldoorlog, de komst van de Russen en de ondergang van het Derde Rijk.

De schrijfster, Ingrid Hoogendijk, is een kleindochter van Michiel. Zij heeft na haar pensioen onderzoek gedaan naar haar familiegeschiedenis. Ruim tien jaar geleden kwam ze in het bezit van een groot brievenarchief met de brieven die de door Nederland en Duitsland verspreide familieleden aan elkaar schreven. Ze heeft tussen de brieven telkens kleine stukjes geschiedenis gezet om duidelijk te maken hoe de situatie op dat moment was. Op die manier wordt de inhoud van de brieven ook begrijpelijk.

Het boek begint met een beschrijving van het leven op Schakenhof. Op Schakenhof werden allerlei gewassen geteeld, maar er was ook een paardenfokkerij. De kinderen groeiden op in de natuur en met huisonderwijs. De oudste zoon Pieter ging uit huis toen hij in Königsberg naar het gymnasium ging. Hij werd voor zijn studie naar Amsterdam gestuurd. Daardoor zag hij ook vanuit Nederland hoe het in Duitsland verder ging.

Vanaf 1933 zagen de ouders al aankomen dat het niet goed ging in Duitsland. Zij lazen zolang het mogelijk was de Nederlandse kranten en kregen daardoor een bredere kijk dan de mensen om hen heen. De jongere kinderen waren behoorlijk Duits geworden. In 1937 trouwde de oudste dochter met een Duitse officier, die lid was van de SA.

De beschrijving van belevenissen van de verschillende familieleden tijdens de oorlog en het lot van Oost Pruisen dat onder de voet gelopen werd, geven samen een indringend beeld van de Tweede Wereldoorlog vanuit een in Duitsland wonend gezin. Vanaf 1944 worden de gebeurtenissen steeds tragischer: het gezin valt helemaal uit elkaar en meerdere gezinsleden vinden de dood door de oorlogssituatie. In de loop van de jaren na de oorlog krijgen alle overlevende kinderen weer contact met elkaar.

Ik heb dit boek met belangstelling en bewondering gelezen. Naarmate de oorlog vorderde werd het ook steeds spannender. Ik vind het knap dat de familiegeschiedenis aan de hand van brieven en interviews zo mooi in beeld is gebracht. Lees ook een recensie op het boekenblog Hebban.

Het huis vol – Anita Terpstra

Het huis vol – Anita Terpstra

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Het huis vol beschrijft een geschiedenis van het naoorlogse grote gezin…

Een verrassend ander boek dan haar tot nu toe uitgekomen veelgeprezen thrillers, zoals Nachtvlucht, Samen en Anders. In het boek Het huis vol beschrijft Anita Terpstra de geschiedenis van haar Friese voorouders, haar opa’s en oma’s, of pakes en beppes, zoals ze dat in Friesland zeggen.

Anita is vernoemd naar haar oma Antje, de moeder van haar moeder. Deze vrouw had op haar 42ste al veertien kinderen, waaronder meerdere tweelingen. Anita had op haar 42ste twee kinderen. Wat een verschil!

In haar boek beschrijft ze prachtig het verschil tussen vroeger en het hedendaagse, hoe er werd geleefd in de grote gezinnen. Ondanks dat Anita de meesten van haar ooms en tantes niet goed kent, heeft ze alle ooms en tantes van beide kanten op één na kunnen interviewen en hun verhalen prachtig opgeschreven. Boeiend en interessant om te lezen hoe deze gezinnen leefden. Vroeger waren grote gezinnen heel normaal, omdat geloofsovertuiging een grote rol speelde en omdat er nauwelijks voorbehoedsmiddelen waren.

Anita’s oma en opa van haar vaders kant hadden zeven kinderen en deze oma werd maar 37 jaar. Hoe hield opa Dorus Terpstra zijn gezin draaiende zonder vrouw? Het grijpt je aan als je dit leest. Wat een moed en doorzettingsvermogen heeft deze opa gehad!

Het boek is voorzien van de stambomen van beide families en diverse foto’s, zodat je een goed beeld krijgt van wie wie is. In elk hoofdstuk is een oom of tante beschreven, voorzien van zijn/haar eigen verhaal. Kortom, boeiend van het begin tot het einde!

Het beest – Thomas Sijtsma

Het beest – Thomas Sijtsma

Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Het Beest is het verhaal van het wielerleven van Lieuwe Westra, geschreven door Thomas Sijtsma. Thomas Sijtsma schreef al eerder het boek Koen de Kort – Renner met rede.

Zeker voor wie van wielrennen houdt, maar ook voor wie nieuwsgierig is naar het verhaal van Lieuwe Westra, waarom hij zo plotseling is gestopt, is dit een absolute aanrader. Heerlijk leesbaar verhaal, prettig geschreven en boeiend tot het eind. Wat heeft die Lieuwe geploeterd, gewerkt en zichzelf  ”uit de naden” gefietst, zoals ze in Friesland wel eens zeggen.

Een echte stijfkoppige Fries! Een echte doorzetter! Van een zeer goede jeugdwielrenner, naar stratenmaker en gabber, om vervolgens na jaren van drank, pillen, en drugs, toch weer het wielrennen op te pakken om aan de top te komen. En hoe! Door zijn broer die ook wielrenner was, herpakte Lieuwe zichzelf en ging hij weer fietsen. Dat was een zware opgave, maar zijn doorzettingsvermogen is onuitputtelijk!

Lieuwe kreeg, doordat hij zo stijfkoppig doortrainde, van zijn ploegmaten de bijnaam ‘Het Beest’. Lekker doorrammen op zijn fiets, wat voor zijn ploegmaten voelde als een strafexpeditie. Lieuwe fietste met de blik op oneindig. Hij kwam in de ploeg van Krolstone uit Hoogeveen. Later fietste hij als superknecht van Nibali bij de Russische ploeg Astana voor maar liefst zes ton per jaar. Iets wat hij nooit had durven dromen.

Maar alles liep anders… Lieuwe wilde “De Panne” weer fietsen en stapte daardoor uit de grote koersen. Hij vereenzaamde in zijn appartement in Monaco en zijn relatie liep op de klippen. Hierdoor raakte hij ook al zijn geld kwijt. In 2017 maakte hij vrij plotseling bekend dat hij ging stoppen met wielrennen. Tja, en hoe gaat het nu met Lieuwe Westra?