Archief van
Tag: Alaska

Helden van de grens – Dave Eggers

Helden van de grens – Dave Eggers

eggers
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Josie is veertig. Met haar zoontje Paul van acht en haar dochtertje Ana van vijf en 3000 dollars aan contanten vertrekt ze vanuit Ohio naar Alaska, waar ze een camper huurt. Het is geen vakantiereisje, al probeert ze het wel zo aan de kinderen te verkopen. Josie vlucht voor haar leven zoals het geworden is en haar huwelijk dat geen succes bleek.

Wat er precies gebeurd is in haar leven kom je als lezer bij stukjes en beetjes te weten. Haar tandartspraktijk is ze kwijtgeraakt en ze voelt zich schuldig aan de dood van een jonge man.

Van Alaska verwacht Josie rust in haar hoofd en vooral zuiverheid. Dat valt in de praktijk tegen: Alaska wordt geteisterd door bosbranden en ze voelt zich vaak opgejaagd, bang als ze is door haar verleden te worden ingehaald.

In de gammele camper doorkruist ze het land en ontmoet ze allerlei mensen. Zo nu en dan “kraakt” ze met de kinderen een ogenschijnlijk leegstaand huis, maar lang duurt het nooit, en dan moeten ze weer verder trekken. De reis, of liever gezegd het boek, eindigt in een enorme onweersbui die heroïsch gedrag van moeder en kinderen vergt, maar die een louterend effect heeft. Het open einde van het boek: Maar morgen is er weer een dag, geeft hoop voor de toekomst.

Tijdens het lezen van dit boek werd ik heen en weer geslingerd tussen sympathie voor Josie en irritatie over haar onverantwoordelijke gedrag ten opzicht van de kinderen. Ze is labiel en drinkt veel om haar demonen te verdrijven;  daardoor neemt ze vaak impulsief verkeerde beslissingen. Het is een wonder dat er niet meer ongelukken gebeuren.

Eggers heeft een vlotte schrijfstijl en het verhaal is ondanks Josies ellende vaak humoristisch. Ik vond vooral de manier waarop hij de kinderen beschrijft erg mooi, ze komen echt tot leven.

Lees de eerste bladzijden van Helden van de grens in het inkijkexemplaar.

Legende van een zelfmoord – David Vann

Legende van een zelfmoord – David Vann

Als er een geweer in een verhaal voorkomt kun je er de donder op zeggen dat het afgaat  (vrij naar Tsjechov).  En in dit boek komen nogal wat geweren en handvuurwapens voor.

Ik moet zeggen dat ik het een lastig boek vind om te recenseren en dat ik eerst niet doorhad dat het verschillende verhalen zijn – hierover zijn de recensenten het trouwens ook niet eens.

Nu ik het net uit heb is het eigenlijk nog te vers om de structuur te doorzien. Misschien is het beter om over episoden te spreken en elke episode geeft een variant op hetzelfde thema: de onmacht van de zoon om de zelfmoord van zijn vader te kunnen duiden, de schuldgevoelens en de mentale afwezigheid van de vader. De vader heeft zo erg met zichzelf te doen dat ik me regelmatig behoorlijk ergerde. Ik vond het psychologisch ook niet het meest sterke aan het boek.

Toppunt van het boek is de centrale episode Sukkwan Island en de verrassende perspectiefwisseling halverwege dit verhaal. Ik zal niet verklappen wat en hoe, maar het maakte op mij veel indruk. De doffe wanhoop van degene die op het punt staat zelfmoord te plegen en de totale ontreddering van de nabestaande dragen het hele boek.

Fascinerend vond ik de uitgebreide en treffende beschrijvingen van vissen, de zee, het barre klimaat van Alaska, de eenzaamheid van vistrawlers en van afgelegen eilanden. De gewelddadigheid ligt weer voortdurend op de loer, maar het is van een ontstellende droevigheid.

Als lezer weet je vooraf dat het boek autobiografisch is en dat maakt het nog schrijnender. De hoofdpersoon (Roy Fenn) lijkt niet alleen qua naam op de schrijver. Hij groeide op in dezelfde plaats en zijn vader heeft – hoe kan het ook anders – zelfmoord gepleegd.

Waarheid en fictie zijn in deze verhalen dan ook niet goed te onderscheiden en dat kon wel eens de bedoeling van de schrijver zijn.