Archief van
Tag: dood

Alle tijd – Ronald Giphart

Alle tijd – Ronald Giphart

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Toen dit nieuwste boek van Ronald Giphart verscheen, kon ik niet wachten om erin te beginnen. Alle tijd stelde me gelukkig absoluut niet teleur en bewees een prachtige ode aan vriendschap en eigenlijk het hele leven te zijn.

Zes vrienden beginnen in Utrecht een bierbrouwerij. Eerst klein in het studentenhuis waar ze meestal bivakkeren, later groots aan de gracht. Of de brouwerij gestoeld is op hun vriendschap of andersom is op een gegeven moment eigenlijk niet meer zo duidelijk. Ze delen lief en leed met elkaar: op het gebied van werk, maar ook persoonlijk. De vriendengroep bestaat uit zes heel verschillende jongens, later mannen: Lucien (geneeskundestudent, later arts), Jonas (de womanizer), Mike (totaalweigeraar), Cola (de zoveelste Cola in een ondernemersfamilie), Goeroe (de filosofische barman) en Berend (ruwe bolster, blanke pit). De verschillende achtergronden en persoonlijkheden maken dit boek mooi gevarieerd. Allen hebben het hart op de goede plek en hun eigen worstelingen in het leven. Hun trouw aan elkaar en aan de vriendschap is stil maar groots.

Samen beleven zij de opbouw van de brouwerij en later ook de verkoop ervan. Ondertussen zijn de jongens mannen geworden, met ieder hun eigen tragiek, maar altijd die sterke vriendschap.

Een prachtig boek over mannenvriendschap en vriendschap in het algemeen, dat zeker ook door niet-mannen kan worden gelezen. De personages zijn om te koesteren.

Ik ben ik ben ik ben – Maggie O’Farrell

Ik ben ik ben ik ben – Maggie O’Farrell

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Dit boek is een memoir en de ondertitel luidt: Zeventien keer rakelings langs de dood.

De 45-jarige Maggie O’Farrell beschrijft in dit boek haar leven en ze kiest voor een opmerkelijk uitgangspunt. Zeventien keer is ze, soms op het nippertje, ontsnapt aan de dood. Het boek is dan ook verdeeld in zeventien hoofdstukken, die elk over zo’n bijna-dood-moment gaan.

Die momenten zijn heel divers. Als kind kwam ze bijna onder een auto, als puber verdronk ze bijna na een nachtelijke sprong in het donkere water, na een zware bevalling bloedde ze bijna dood. Soms overkwamen deze situaties haar, soms leek het haast alsof ze het gevaar opzocht, zoals wanneer ze tijdens een zwemtochtje in de Indische Oceaan, met haar zoontje op de rug, in een verraderlijke stroming terechtkomt.

Een encefalitis (hersenontsteking) op haar achtste jaar bleek een scharnierpunt in haar leven te worden. Ze was meer dan een jaar zeer ernstig ziek, moest door een lange revalidatieperiode waarin ze aan een rolstoel gekluisterd was, maar overwon tenslotte de ziekte, zij het met lichte beperkingen. Daarna had ze het gevoel dat haar nooit meer zoiets ernstigs zou kunnen overkomen. Toch zou ze nog heel wat moeten meemaken.

Ze trouwde en kreeg drie kinderen, waarvan de middelste aan ernstige allergieën lijdt. Ze moet met dit dochtertje minimaal 12 keer per jaar naar het ziekenhuis, vanwege een anafylactische aanval. Voor haar heeft O’Farrell dit boek ook geschreven, om haar te laten zien dat ze niet alleen staat in het weerstaan van de dood.

Ik heb dit boek gelezen omdat we het met onze leesclub gaan bespreken, ik weet niet of ik het anders gekozen zou hebben, want al die ziektes, dat is niets voor mij. Maar dit boek blijkt een echte pageturner. Maggie O’Farrell wordt nergens sentimenteel of larmoyant; ze schrijft heel meeslepend en de diverse verhalen zijn vaak spannend, soms humoristisch, en af en toe ronduit indrukwekkend, met name als het gaat over haar kinderen.

Dit was het eerste boek dat ik las van deze van oorsprong Noord-Ierse schrijfster, maar ik zal binnenkort ook haar andere boeken gaan lezen. Daar ben ik nu wel heel nieuwsgierig  naar geworden.

Ze hebben mijn vader vermoord – Edouard Louis

Ze hebben mijn vader vermoord – Edouard Louis

Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Als Francofiel lees ik tijdens mijn vakantie graag een werk van een Franse schrijver. Deze keer viel mijn oog op het nieuwe boek van Edouard Louis.
Het is een aangrijpend literair verhaal. De auteur schrijft over het leven van zijn vader vanaf zijn geboorte tot zijn dood die naderend is. Hij probeert er achter te komen wat zijn vader in zijn leven allemaal heeft moeten doorstaan en waardoor het komt, dat zijn vaders leven is verwoest. Hij kan slecht praten met zijn vader, die uit een arbeidersmilieu komt en wiens geluk door de samenleving is verwoest.

Louis heeft geen leuke jeugd. Zijn vader is een harde man, die door zijn woede over “het ongeluk” dat hem treft, zich tegen de Franse staat keert. Hij uit dat door zijn vrouw en kind slecht te behandelen. Als het hem duidelijk wordt dat zijn enige zoon homofiel is wordt het allemaal nog zwaarder. Hun relatie, geteisterd door armoede en schaamte, is erg moeilijk. Louis vlucht vaak voor zijn vader en heeft medelijden met zijn moeder. De verwachtingen die de vader van het leven had, zijn totaal niet uitgekomen. Wanneer Louis later terugkomt in zijn vroegere woonplaats, ziet hij hoe de arbeiders destijds zijn uitgebuit door de politieke elite. Louis probeert te doorgronden wat zijn vader allemaal heeft moeten doorstaan. Hierdoor verandert de relatie tussen de vader en zoon en kun je spreken van een aangrijpende liefdesbetuiging van de zoon aan zijn steeds minder wordende vader. “De staat heeft mij kapotgemaakt!”. Een aanrader!

 

De goede zoon – Rob van Essen

De goede zoon – Rob van Essen

heeft jouw bibliotheek dit boek?

De ik-verteller in De goede zoon is een man van rond de zestig. Hij is schrijver van plotloze thrillers. Het verhaal speelt zich ongeveer twintig jaar na nu af en begint vlak na het overlijden van de moeder van de hoofdpersoon. In de tijd waarin het zich afspeelt is het leven heel verschillend van het nu, met robots, zelfrijdende auto’s en een ingevoerd basisinkomen, maar toch ook voor een groot deel hetzelfde. Het verlies van een dierbare en het verwerken daarvan is van alle tijden.

Wanneer een manuscript van de ik-figuur ook nog eens wordt afgewezen om een ‘teveel aan plot’, weet hij zich even geen raad. Gelukkig duikt dan Lennox op, een vriend en oud-collega bij het Archief, die hem meeneemt op een reis met nog onbekende bestemming. Ze reizen samen in een zelfrijdende auto, die niet alleen zijn weg kan vinden in het verkeer, maar ook gevoelens heeft. Het doel van de reis is wel bekend: het geheugen van een gedeelde kennis moet worden gerestaureerd. Hoe de hoofdpersoon hier iets mee te maken heeft is lang niet duidelijk.

Rob van Essen is met De goede zoon winnaar van de Libris Literatuurprijs. Het is niet vreemd dat dit bijzondere boek die prijs heeft gekregen: in het verhaal is niets toevallig, de toekomstwereld is geloofwaardig vormgegeven en de schrijfstijl is uniek. Je leest mee met alle gedachtegangen van de hoofdpersoon, wordt meegenomen in zijn dwalingen en komt heel erg dichtbij. De verschillende lagen en verhaallijnen komen op het einde samen tot een fraai einde. Het is geen boek dat je gemakkelijk wegleest: het zet je aan het denken, maakt je aan het lachen, is vervreemdend en vraagt er eigenlijk om nog eens herlezen te worden.

Bekijk het fragment: Rob van Essen leest voor uit De goede zoon

Hartschade – Hella de Jonge

Hartschade – Hella de Jonge

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Begin april woonde ik een lezing bij van Hella de Jonge (echtgenote van Freek) in het kerkje in Huizum (Leeuwarden). Zij vertelde over haar lichamelijke klachten, met name het slechte functioneren van haar hart. Onder de indruk van haar verhaal besloot ik haar boek Hartschade te lezen.

Het verhaal begint als Hella wordt opgenomen na een klein hartinfarct tijdens een fietstest in het ziekenhuis. Zij is er van overtuigd dat het in de genen zit. Haar opa leed aan angina pectoris, haar moeder overleed na een hartaanval. Haar vader overleefde er één. De doodsoorzaak van hun zoontje Jork (3 maanden oud) is nooit vastgesteld, maar zij weet zeker dat hij ook een hartafwijking had. Hun kleindochter Maggie overleed tijdens een operatie aan haar hart, 7 jaar oud.

Hella begint aan een rondgang langs vele (mannelijke) artsen in meerdere ziekenhuizen. Vaak voelt zij zich niet serieus genomen en wordt er slecht naar haar geluisterd. Een zoektocht naar de juiste diagnose. Hella krijgt veel medicijnen voorgeschreven maar deze verdwijnen vaak in een la. Naast het slecht functioneren van haar hart, heeft zij meer fysieke ongemakken. Deze zijn voor een deel terug te voeren op haar jeugd. Haar ouders overleefden de oorlog en dat beïnvloedde de opvoeding van hun drie kinderen. Veel aandacht ging naar het schrijven van liedjes voor o.a. ’t Schaep met de vijf pooten door haar vader, Eli Asser. Hij schreef om te bewijzen dat hij nog leeft. Tijdens de pubertijd besloot Hella niet meer te eten. Maandenlang lag zij in het ziekenhuis, slechts een paar keer bezocht door haar ouders. Op zeventienjarige leeftijd werd zij het huis uitgezet.

Haar ervaringen met artsen en ziekenhuizen worden afgewisseld met jeugdherinneringen. Haar vader leeft nog (hij overlijdt januari 2019) en zij belt hem iedere dag om 11.00 uur. Dit zijn soms sombere maar ook regelmatig hilarische gesprekken. Hij is een boek aan het schrijven over zijn leven met gruwelijke en mooie herinneringen. Samen kunnen ze daar goed over praten. Vreemd genoeg voeren zij de beste gesprekken als haar vader in het ziekenhuis ligt. Daar komen haar broer en zus ook ter sprake. Met beide heeft Hella geen contact meer. Mooi beschrijft Hella het contact met haar dochter Roos. Zij hebben een sterke band met elkaar omdat ze allebei weten hoe het is een kind te verliezen. Zij delen de pijn en de weg die zij volgden na de dood van hun kind.

Deze roman is geen somber verhaal geworden. Het is een pleidooi voor meer persoonlijke betrokkenheid van artsen bij hun patiënten zodat er een dialoog ontstaat, maar vooral een oproep aan artsen om zich bewust te zijn van het feit dat een hartinfarct bij vrouwen andere verschijnselen heeft dan bij mannen. Het hartinfarct bij vrouwen is wereldwijd doodsoorzaak nummer één. Ik vind het een indrukwekkend verhaal, zowel van Hella als van haar vader Eli. Ondanks alle nare belevenissen heeft ze haar geloof in de zorg niet verloren.

Hella de Jonge is ambassadeur van de Stichting Hart voor Vrouwen die geld inzamelt voor onderzoek naar het verschil tussen man en vrouw bij cardiologische diagnoses en behandelingen.