Archief van
Tag: gezin

Confettiregen – Splinter Chabot

Confettiregen – Splinter Chabot

heeft jouw bibliotheek dit boek?

De felgekleurde cover en vrolijke titel van Confettiregen van Splinter Chabot maakten me erg nieuwsgierig naar dit boek. Het heeft me beslist niet teleurgesteld! Het tegenovergestelde zelfs: niet alleen tijdens het lezen, maar ook nog een tijdje erna was ik ontroerd, heb ik er nog veel aan moeten denken maar was ik met name heel erg gelukkig met dit boek.

In het boek lees je over Wobie, de één na jongste in een gelukkig gezin met twee ouders en vier kinderen, die in een sprookjesachtig huis woont waarin werkelijk alles ornamenten, felle kleuren en vormen en een echt eigen plek heeft. Gekke meubels voelen zich er thuis en Wobie net zo. Met het voor het eerst naar school gaan komt Wobie voor het eerst buiten deze veilige, vrolijke, alles verwelkomende omgeving. Hier leert hij dat hij ‘anders’ is, al begrijpt hij lange tijd niet waarom, of wat dat betekent. Hij leert dat jurken alleen door meisjes mogen worden gedragen, mensen niet zitten te wachten op glitters en oorbellen en dat hij misschien ook wel niet is wie hij zelf dacht te zijn.

Wobie wordt ouder, gaat van de basisschool naar de middelbare school en later ook studeren in Amsterdam. Onderweg worstelt hij met hoe mensen hem zien, maar vooral ook hoe hij zichzelf ziet. Dit zorgt voor een donkere wolk die een tijd lang in en om hem heen hangt. Gelukkig komt hij ondertussen vrienden en vriendinnen tegen die hem helpen inzien hoe het allemaal zit, waardoor hij na lang worstelen kan gaan vieren wie hij is.

Let op mijn woorden – Griet op de Beeck

Let op mijn woorden – Griet op de Beeck

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Let op mijn woorden van Griet op de Beeck is het meest recente boek van deze Vlaamse schrijfster. Tot nu toe las ik al haar voorgaande boeken, waar ik eigenlijk geen genoeg van kan krijgen. Dat is niet omdat haar boeken per se ‘leuk’ zijn, maar wel omdat Griet op de Beeck fantastisch weet te verwoorden wat onuitgesproken blijft of niet in woorden te vatten is. Terugkerende thema’s zjin familie, trauma, oud zeer en verwerking.

In Let op mijn woorden lees je vanuit het perspectief van Lise hoe zij zich staande probeert te houden in haar gezin met ouders die blind zijn voor wat er buiten hun eigen leven en referentiekader afspeelt. Hun huwelijk zit vol met oude patronen die op sommige momenten tragisch en op andere momenten bijna komisch zijn. Ondertussen wordt Lise op school verstoten door vriendinnen en wordt haar verdriet thuis aan de kant geschoven. Wanneer een aardige leraar zich over haar ontfermt geeft dat haar een gevoel van veiligheid dat ze eigenlijk niet echt kent. Later in het boek is Lise een volwassen vrouw met een goede baan in het ziekenhuis en een relatie met een knappe cardioloog. Op de achtergrond sluimert echter een eetstoornis die haar flink in de greep heeft.

Let op mijn woorden is het tweede deel in een trilogie waarin het overleven binnen je eigen familie centraal staat. De pijn die in de personages van Griet op de Beeck voorkomt is goed voelbaar tijdens het lezen van dit boek, evenals de elephant in the room tijdens confrontaties. Het is knap hoe de schrijfster het onuitgesprokene van het papier laat spatten. Keer op keer voel ik me na het lezen van haar boeken flink door elkaar geklutst. Leuk is anders, maar indrukwekkend is het zeker.

Bekijk de video: Griet op de Beeck over Let op mijn woorden in Vandaag

De avond is ongemak – Marieke Lucas Rijneveld

De avond is ongemak – Marieke Lucas Rijneveld

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Na de positieve en minder positieve aandacht in de pers, werd ik nieuwsgierig naar dit boek.
Het verhaal speelt zich af in een gereformeerd boerengezin. Meteen in het begin gebeurt er iets verschrikkelijks: de oudste zoon Matties verdrinkt tijdens het schaatsen. De veearts komt het vertellen en de buurvrouw wordt gevraagd meteen de kerstboom op te ruimen. De vader laat het waterbed leeglopen op het erf, want dat deint teveel bij het huilen.

Het trieste begin van een indringend boek, verteld door Jas, een meisje van 12 jaar. Het gezin bestaat nog uit broer Obbe (16) en zusje Hanna (7).
Door het overlijden van Matties valt het gezin uit elkaar, alles verkilt. De ouders kunnen niet met elkaar praten: ‘over de doden praten we niet, die gedenken we’. De kinderen worden aan hun lot overgelaten, er worden geen verjaardagen meer gevierd. De maaltijden duren niet langer dan een kwartier en de moeder eet steeds minder.

Als de MKZ toeslaat, raakt de vader nog meer het spoor bijster. Hij zit hele dagen in zijn rookstoel en gaat alleen naar buiten om mollenklemmen te zetten.
Jas houdt altijd haar jas aan, bewaart van alles in de zakken als herinnering.
Met Hanna schept zij zich een droomwereld ‘aan de overkant waar de lichtjes zijn’. Daar zullen zij naar toe gaan met behulp van ‘de veearts’ of ‘Boudewijn de Groot’. Obbe raakt geobsedeerd door de dood en bedenkt morbide spelletjes. Onder het oog van Jas doodt hij zijn hamster, een konijntje, een vlinder en de haan laat hij door Jas doodslaan. Dit als offer om hun ouders te laten leven.
Aan het einde van het verhaal willen de ouders dat Jas haar jas uittrekt, want er wordt gekletst in het dorp over haar. Jas zegt dat dat niet kan omdat zij dan ziek wordt en dat ze niet wil ‘dat haar ouders doodgaan’.

Eigenlijk valt dit boek niet samen te vatten. De denkbeelden van Jas buitelen over elkaar heen, er worden heel veel metaforen gebruikt. Sommige recensenten zeggen té veel, ikzelf vind het juist mooi, fantasievol taalgebruik. Het meest getroffen werd ik door de gedachten van Jas en de afstand tussen de ouders en hun kinderen. Het verhaal deed mij erg denken aan het boek van Lize Spit, Het smelt. Beiden spelen zich af op het platteland en beschrijven de belevenissen van kinderen, meestal buiten het gezichtsveld van de ouders.

 

Het groene pad – Anne Enright

Het groene pad – Anne Enright

enright
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Ierland, Kerstmis 2005. Rosaleen (76) nodigt haar vier kinderen uit om de kerst bij haar te vieren. Ze vermeldt en passant op de kerstkaart dat ze het huis wil verkopen, het huis waarin de kinderen zijn geboren en opgegroeid. Reden voor de twee zoons en twee dochters om dit jaar hun moeder op te zoeken met kerst, al zijn de onderlinge contacten sporadisch geworden.

Dan, de oudste en meest geliefde zoon, wilde priester worden, een keuze waarvan zijn moeder destijds bijna hysterisch werd. Priester werd hij niet, maar hij emigreerde naar de Verenigde Staten, waar hij uit de kast kwam en verscheidene homoseksuele relaties had. In de jaren 80 en 90 niet ongevaarlijk, veel van zijn vrienden overleden in die tijd aan aids. In 2005 is Dan gesetteld in Toronto, waar hij een stabiele relatie met Ludo heeft.

Constance de oudste dochter is in Ierland gebleven, ze woont dicht bij haar moeder. Ze is getrouwd met Desmond en tobt wat met haar gezondheid. Financieel hebben ze het goed.

Emmet is ontwikkelingswerker, hij is meestal in het buitenland. In 2002 zit hij in Mali met zijn vriendin Alice. Met zijn familie heeft hij weinig contact.

Hanna tenslotte, de jongste dochter, is actrice in Dublin. Ze heeft een relatie met Hugh en samen hebben ze een baby. Helaas heeft ze ook een ernstig drankprobleem, hetgeen haar carrière geen goed doet en ook de veiligheid van de baby in gevaar brengt.

Alle vier de kinderen hebben een moeilijke relatie met hun moeder. Rosaleen is dominant en wispelturig en ze kan goed manipuleren. De ontmoeting op kerstavond verloopt dan ook niet vlekkeloos, ook zijn er spanningen tussen de broers en zussen onderling. Maar als Rosaleen opeens spoorloos verdwijnt blijkt er een saamhorigheid op te treden, waardoor ze even net een gewoon gezin lijken. Blijkbaar is hun moeder toch een verbindende factor.

Ik vond dit een heel mooi boek. De verhalen over de broers en zussen zijn erg verschillend. Anne Enright schrijft heel beeldend en bepaalde scenes blijven nog lang op je netvlies staan. Vooral het verhaal over Emmet in Mali vond ik indringend.

Het groene pad was genomineerd voor de Man Booker Prize 2015. In 2007 won Anne Enright al de Man Booker Prize met De samenkomst (The gathering).

 

Mrs. Bridge – Evan S. Connell

Mrs. Bridge – Evan S. Connell

mrs.bridge
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Mrs. Bridge verscheen in 1959 en Mr. Bridge verscheen 10 jaar later in 1969. Samen vormen ze een tweeluik waarin hun huwelijk  wordt beschreven, respectievelijk vanuit de vrouw en vanuit haar echtgenoot.

Plaats van handeling is Kansas City. India trouwt in de jaren dertig van de vorige eeuw met Walter Bridge, sindsdien heet zij Mrs. Bridge en dat geeft al precies aan wat haar positie is in het huwelijk. Het exotische tintje dat haar voornaam haar gaf, verdwijnt in een oerdegelijk bestaan als huisvrouw, moeder en echtgenote. Zelfstandig beslissingen nemen is er niet bij, alles moet worden overlegd met Mr. Bridge, die een drukke baan heeft als advocaat en veel van huis is. Het opvoeden van hun drie kinderen is de taak van Mrs. Bridge, maar als het op belangrijke zaken aankomt is Mr. Bridge uiteraard de baas.

Hij brengt het geld in (hij vindt geld ook heel belangrijk), ze hebben het financieel uitstekend en gaan om met mensen uit gegoede kringen. Ze hebben (zwart) huispersoneel, dat ze goed behandelen, maar met wie ze hun kinderen toch liever niet zien omgaan. Ze willen te allen tijde een onberispelijke indruk maken op de buitenwereld, de vuile was mag niet buiten hangen. Dat is wel eens lastig als de kinderen groter worden en hun eigen willetje doordrijven. Maar ze doen hun best, op hun kleinburgerlijke, bekrompen manier.

Toch is Mrs. Bridge niet erg gelukkig, ze mist iets in haar leven, al kan ze er niet echt de vinger op leggen en denkt ze er ook niet al te veel over na. Vooral nadat de kinderen grotendeels het huis uit zijn, probeert ze de eenzaamheid te verdrijven met winkelen en musea bezoeken met haar vriendinnen. Zelfs de Europese reis die ze van Mr. Bridge cadeau krijgt voor haar verjaardag brengt haar niet wat ze er van verwachtte.

Zoals uit het tweede deel, Mr. Bridge, blijkt is Walter Bridge zich van haar gevoel niet bewust. Hij begrijpt niet waarom ze ongelukkig is. Ze hebben het toch goed? Toch moet ook hij, in zeldzame momenten, aan zichzelf toegeven dat het leven hem geen echte vreugde heeft gebracht. Vrolijkheid, blijheid, dat wel, maar echte vreugde, nee.

Ik vond deze twee boeken prachtig om te lezen. Hoewel er geen echte plot is kon ik ze moeilijk wegleggen, de korte hoofdstukjes jagen je er als een trein doorheen. Ook de schrijfstijl van Connell trok me erg aan: geen woord te veel en altijd to the point. Heerlijk!

Meer informatie over Evan S. Connell en de boeken vindt u op de website van de uitgever.