Archief van
Tag: psychologie

Lieve Edward – Ann Napolitano

Lieve Edward – Ann Napolitano

lieve edward ann napolitano
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Lieve Edward is een boek dat ik aanvankelijk uit de kast pakte omdat de cover er zo mooi uitzag, maar de inhoud verraste me daarna ook enorm. Het is het soort boek dat even tijd nodig heeft om te landen, maar dat ik daarna maar al te graag met anderen wilde bespreken. Ik heb het aan tientallen mensen aangeraden in de hoop dit verhaal met iemand te kunnen delen. Niet voor niets dat deze titel een tip van dbieb verdient!

Het boek vertelt het verhaal van Eddie Adler, een jongetje van 12 dat met het hele gezin – moeder Jane, vader Bruce en broer Jordan – naar een andere staat verhuist. In het vliegtuig op weg naar een nieuw bestaan in Los Angeles gaat het echter mis: de piloot verliest controle over het vliegtuig en het stort neer. Er vallen 191 doden, Eddie is de enige overlevende. Hij wordt onder hoede genomen door zijn oom en tante, die ongewenst kinderloos zijn gebleven. Hij moet te midden van dit vreselijke trauma, de media-aandacht en op een heel nieuwe plek uitvinden wie hij is nu alles wat hij had er niet meer is.

Het boek is met enige spanning opgebouwd. Je leert Eddie kennen, zijn naaste familie en een aantal andere passagiers op vlucht 2977. Deze passagiers zitten allen met hun eigen redenen op het vliegtuig en staan heel verschillend in het leven. Later in het boek zie je dat hun nabestaanden van Eddie willen weten of hij ze heeft opgemerkt op de vlucht. De verschillende verhalen lopen toe naar het fatale moment in de vlucht waarop de controle over het toestel wordt verloren. Dit moment is heel erg goed beschreven en vormt ook echt een break in het boek.

Lieve Edward is geen boek om je humeur mee op te peppen, dat mag duidelijk zijn, maar toch is het een verhaal dat raakt, ontroert en hoop geeft. Het is een verhaal dat je bijblijft en nog lange tijd door je hoofd zal spoken. Voor liefhebbers van boeken als Kamer van Emma Donoghue of Birk van Jaap Robben een aanrader. Een boek over menselijkheid, overleven, identiteit en volwassen worden.

Als je de stilte ziet – Thomas Verbogt

Als je de stilte ziet – Thomas Verbogt

Heeft jouw bibliotheek dit boek?

De anonieme toneelschrijver van halverwege de zestig, woont alleen op een woonboot aan de rand van de stad. Toen hij een tiener was, was hij getuige van een vechtpartij tussen zijn vader en de aan een oorlogstrauma lijdende overbuurman, meneer Hempel. Deze kwam in een inrichting terecht en mevrouw Hempel ging bij haar zus in Nieuw-Zeeland logeren. Hun zoon Alexander (Sander) werd opgenomen in het gezin van de verteller. Hij zou dolgraag vrienden worden met Sander maar er staat iets tussen hen in. Ook tot andere mensen voelt hij afstand en veel van hen verdwijnen allemaal uit het zicht. Bijvoorbeeld Lena die hij ontmoet in de trein uit Parijs. Zij trekt meteen bij hem in om dicht bij haar stervende vader te zijn. Na diens dood verdwijnt ze abrupt. Ook circusartieste Kaia, met wie hij een dochtertje krijgt, komt en gaat wanneer zij dat wil. In elke van deze relaties vindt hij iets terug van zichzelf. Zijn zus Marleen, pleegbroer Sander en jeugdliefde Martha vormen de rode draad in deze roman. Aan het einde van de roman komen alle lijnen samen.

Verbogt is één van mijn lievelingsschrijvers. Zijn melancholische overpeinzingen beschrijft hij in een prachtig taalgebruik. Mooie bespiegelingen en observaties wisselen elkaar af: “Het is zo stil dat je de stilte kunt zien”, “Toen was het zo stil, zo stil als de sneeuw en het licht, de teerheid ervan” en “Je moet je afvragen wat je ziet als je de stilte ziet”.

Foon – Marente de Moor

Foon – Marente de Moor

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Nieuwsgierigheid naar het verhaal achter deze intrigerende titel heeft mij er toe gebracht dit boek te lezen. Het verhaal wordt verteld door Nadja. Zij is een vrouw op leeftijd die samen met haar man Lev in de Russische wildernis leeft, in de omgeving van Sint Petersburg. Lev is veel ouder en lijdt aan geheugenverlies. Hij was ooit docent van Nadja, studente paleontologie, en liet zijn gezin achter om met Nadja de stad te ontvluchten. Ze wilden zelfvoorzienend leven en in rust hun kinderen opvoeden. Ze beginnen samen met idealistische buitenlandse vrijwilligers een biologisch laboratorium: het laboratorium van de Onafhankelijkheid. Ze bekwamen zich in het grootbrengen van berenwelpen.

Inmiddels zijn de kinderen het huis uit en hun onderzoek verwaarloosd. Hun dorp is verlaten, ze zijn de allerlaatste bewoners. Het echtpaar woont in een bouwval, afgesloten van de buitenwereld want telefoon en televisie werken niet meer, ook geen internet. De natuur speelt een grote rol en in en rond het huis leven veel huisdieren. Nadja leeft met haar gedachten in het verleden. Deze overdenkingen worden verstoord door een mysterieus oorverdovend geluid: de foon, de achtergrondruis uit het verleden.

Er lopen verschillende verhaallijnen door deze roman die niet verder worden uitgewerkt. Er is een rampjaar, waarin de gemeenschap uit elkaar viel, waar Nadja niet meer aan wil denken. Hun zoon komt af en toe thuis en dochter Vera is ‘verdwenen’. Esther, een Nederlandse inspecteur, komt nog een keer op bezoek. Veel raadselachtige gebeurtenissen die de lezer dwingen zelf het verhaal of de gedachten van Nadja aan te vullen. Nadja schept zich een eigen werkelijkheid, vaak beneveld door de drank. Op mij maakt ze de indruk van een eenzame vrouw, ook omdat haar man en zoon genoeg krijgen van haar verhalen. Aan het eind van het boek wordt duidelijk wat zich in het rampjaar heeft afgespeeld. De ontknoping van het boek kan op verschillende manieren worden uitgelegd.

Marente de Moor heeft een raadselachtig boek geschreven, met veel sprookjesachtige en magische gebeurtenissen. Eigenlijk moet de lezer voor zichzelf het thema bepalen: de natuur, de frictie tussen primitief en maatschappelijk leven, de religie? Zelf denk ik dat het gaat over hoe we omgaan met de natuur en onze cultuur. Doordat de herinneringen van Nadja heen en weer schieten, kost het soms moeite de verhaallijnen uit elkaar te houden. De vaak prachtige zinnen maken dit tot een sfeervol boek. Ik vind dit een bijzondere kennismaking met deze schrijfster.

Vergeetboek – Douwe Draaisma

Vergeetboek – Douwe Draaisma

Douwe Draaisma werd onder meer bekend door Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. Vergeetboek sluit hierbij aan. Nu wordt niet het geheugen, maar het vergeten centraal gesteld. In Vergeetboek voert Douwe Draaisma de lezer langs allerlei interessante informatie over de werking van het geheugen en het vergeten. Draaisma beschrijft  allerlei onderzoeken waaruit blijkt dat het menselijk geheugen niet te vergelijken is met een computergeheugen. Het menselijk geheugen is selectief en veel indrukken raken in het vergeetboek. Uit onderzoek blijkt bijvoorbeeld hoe men zich zijn dierbaren herinnert: nieuwere herinneringen overschrijven oudere en het blijkt heel moeilijk te zijn om zich – los van foto’s – voor de geest te halen hoe iemands gezicht er twintig jaar eerder uit zag. De nieuwste herinneringen verdringen eerdere herinneringen. Bovendien komt een foto ook in de plaats van het werkelijke gezicht. Een luguber hoofdstuk gaat over doodsportretten. In de begintijd van de fotografie werden er vaak portretfoto’s van overleden gemaakt die er levensecht uitzagen. Met de zoektermen “post mortem photography” kan men via Google tal van voorbeelden vinden.

Naar het einde toe belandt Draaisma bij de literatuur en bij brieven. Dit zijn  de meest dramatische hoofdstukken uit het Vergeetboek.  Er is een hoofdstuk over afscheidsbrieven van ter dood veroordeelden in 1793/1794 ten tijde van de Franse Revolutie. De centrale vraag die hierin beantwoord wordt is wat willen mensen hun nabestaanden meegeven. Vaak werd er een tastbaar aandenken in de vorm van een haarlok gevoegd bij allerlei opdrachten om schulden te vereffenen. Het boek eindigt met een serie vragen die in de zomer van 2010 aan een gezelschap van dichters, schrijvers, historici en filosofen zijn voorgelegd. De antwoorden die een inkijkje geven in het geheugen van die personen zijn te vinden op de website vergeetboek.nl

Dit informatieve boek past helemaal bij de biografische en historische romans die ik graag lees.  Daarnaast zet het me aan het denken bij het werk aan mijn hobby familiegeschiedenis.