Archief van
Tag: venetiē

Grand Hotel Europa – Ilja Leonard Pfeijffer

Grand Hotel Europa – Ilja Leonard Pfeijffer

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Dit is het laatste boek dat ik in 2018 las, en voor mij was dit ook meteen hét boek van het jaar. Wat heb ik genoten van al die verhalen, ideeën, een bonte stoet van personages, poëtische, hilarische en filosofische scènes.

In Grand Hotel Europa, ergens in Italië, strijkt de beroemde schrijver Ilja Leonard Pfeijffer neer voor onbepaalde tijd. Hij is onlangs verlaten door zijn geliefde Clio, kunsthistorica, werkzaam in de befaamde Accademia in Venetië. Om haar is ook Pfeijffer naar Venetië, la Serenissima, verhuisd. Deze prachtige stad is helaas ten prooi gevallen aan het massatoerisme, waardoor steeds meer vaste bewoners wegtrekken en de stad veel van haar eigenheid verloren heeft. Een bloemist of een kruidenierswinkel zijn amper meer te vinden, maar daarvoor in de plaats wel heel veel winkeltjes die plastic gondels verkopen aan de toeristen.

In Grand Hotel Europa voert Pfeijffer gesprekken met vaste gasten over dat massatoerisme, maar vooral ook over Europa. Het oude continent beschikt wel over veel verleden maar houdt de blik te weinig gericht op de toekomst. Dit in tegenstelling tot andere continenten, denk aan China en India. Heeft Europa nog wel toekomst? Of bestaat die toekomst eruit dat Europa nog meer wordt overspoeld door toeristen, die juist op zoek zijn naar het verleden? En niet alleen toeristen komen naar Europa, ook veel vluchtelingen proberen er te komen, juist om een betere toekomst te vinden. En waar de toeristen met open armen worden ontvangen, omdat ze weliswaar veel onheil aanrichten maar wel geld in het laatje brengen, worden vluchtelingen steeds meer geweerd, hoewel die een heel positieve bijdrage aan het behoud van Europa zouden kunnen leveren. Illustratief hiervoor is Abdul, gevlucht uit een oorlogsgebied, nu piccolo in het hotel.

Ook Grand Hotel Europa zal eraan moeten geloven: het is onlangs overgenomen door de heer Wang, die het geheel volgens de Chinese opvattingen over Europa is gaan herinrichten. Zeer tot verdriet van majordomus Montebello, die al zijn hele leven in het hotel werkt.

Er is nog zoveel meer te vertellen over dit boek, bijvoorbeeld over de zoektocht naar een vermist schilderij van Caravaggio, het wonderlijke gedrag van de Franse dichteres Albane, de reisjes naar Malta, Skopje en Abu Dhabi, de filmploeg die met Pfeijffer een documentaire wil maken die maar niet van de grond komt. Te veel om op te noemen. Ik kan maar één advies geven: lezen!

Bekijk de video: Grand Hotel Europa met Ilja Leonard Pfeijffer

Een zomer in Venetië – Nicky Pellegrino

Een zomer in Venetië – Nicky Pellegrino

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Voor wie van de boeken van Nicky Pellegrino houdt, is dit een echte aanrader. Wat een meeslepend boek om je vakantie in Venetië weer even boven te laten komen. Of om lekker bij weg te dromen. Nicky Pellegrino weet als Engelse met Italiaanse roots je heerlijk mee te nemen naar Italië. Ieder boek is weer om van te smullen!

Zo ook het verhaal van Addolorata (Dolly) Martinelli die in Londen het restaurant Little Italy van haar vader heeft overgenomen. Nadat er een heel slechte recensie over haar restaurant is verschenen, waar nog bij komt dat het huwelijk tussen haar en Eden niet zo is als ze had verwacht, gaat Dolly op zoek naar haar innerlijke geluk. Daarbij heeft Eden aangegeven dat hij niet meer met haar verder wil. Deze zomer wil ze gaan ontdekken wat ze nu eigenlijk wil.

Ze gaat op reis naar Venetië. Haar dochtertje en Eden blijven in Engeland. Dolly maakt voor zichzelf een gelukslijst waarop ze 10 geluksmomenten wil verzamelen. Ze ontmoet heel interessante mensen in Venetië. Zoals de oude mevrouw Coco, waarvan ze een appartement huurt en die haar vriendin wordt. Door Coco komt ze tot het tangodansen, gaat ze weer heerlijk koken en geniet ze weer van het leven.

Ze maakt vrienden in Venetië en kookt elke dag voor een eenzame vriendin van Coco. Zo bouwt ze een nieuw bestaan op in deze prachtige stad. Maar haar dochter en man mist ze toch en daarom besluit ze, ondanks al dat mooie, terug te gaan naar Londen. Maar of dit voorgoed is…?

De onzichtbare steden – Italo Calvino

De onzichtbare steden – Italo Calvino

calvinoDit boek van Italo Calvino wilde ik al heel lang lezen. Jaren geleden las ik van hem “Als op een winternacht een reiziger..” (waarin De Lezer en De Lezeres om en om in hoofdstukken dichter bij elkaar komen). De titel De onzichtbare steden intrigeerde mij; hierbij kan ik mijn leesschuld inlossen.

In de Onzichtbare steden verhaalt Marco Polo aan de Kublai Kan over de steden die hij op zijn reizen heeft gezien. Kublai Kan, de grote veroveraar, merkt dat juist in de verhalen van Marco Polo zijn rijk beschreven wordt zoals niemand dat doet. Marco beschrijft met gebaren, voorwerpen en later met taal de structuren, herinneringen en intenties van steden. In tegenstelling tot de handelaren en gezanten die verslag doen van handelswaar, afmetingen of strafexpedities. Door de verhalen van Marco Polo lijkt de Kublai Kan juist dichter tot werkelijke kennis en daarmee de uiteindelijke verovering van zijn rijk te komen.

De steden van Marco bestaan uit verzamelingen vormen, netwerken, of als ‘een onzichtbare draad die het ene levende wezen voor een ogenblik met het andere verbindt, om dan weer los te gaan; daarna spant hij opnieuw tussen bewegende punten en beschrijft weer vlugge figuren zodat iedere seconde de ongelukkige stad een gelukkige stad bevat die niet eens weet dat ze bestaat.’

De steden zijn vaak afspiegelingen, zoals in Andria waarbij aanpassingen in de stad zich weerspiegelen in de bewegingen van sterren en planeten. Of in Laudomia waarbij de doden en de ongeborenen zich verhouden als de twee helften van een zandloper.

De beschrijvingen zijn vaak kort en zonder veel dialoog. Dat maakt dat het boek wat stroef leest. Gelukkig zijn de gesprekken tussen Kublai Kan en Marco Polo merendeels in dialoog geschreven en dat zijn wat mij betreft dan ook de aantrekkelijkste stukken.

De Kublai Kan vermoedt dat alle beschrijvingen feitelijk maar naar één stad verwijzen: Venetiē. Uiteindelijk verklaart Marco Polo zijn beschrijvingen als een manier om niet ‘de hel die wij dag in dag uit bewonen te aanvaarden tot het punt dat je hem niet meer ziet’, maar om ‘te zoeken en weten te herkennen wie en wat er, te midden van de hel, geen hel is, dat laten voortduren, en er ruimte aan geven’.

Als u dit boek ook nog wilt lezen, haast u. Er is nog maar een exemplaar in de openbare bibliotheken in Friesland. In dit laatste boek trof ik diverse ezelsoren aan van een eerdere lezer. En dat waren niet de minste passages.