Archief van
Tag: verhalen

Grand Hotel Europa – Ilja Leonard Pfeijffer

Grand Hotel Europa – Ilja Leonard Pfeijffer

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Dit is het laatste boek dat ik in 2018 las, en voor mij was dit ook meteen hét boek van het jaar. Wat heb ik genoten van al die verhalen, ideeën, een bonte stoet van personages, poëtische, hilarische en filosofische scènes.

In Grand Hotel Europa, ergens in Italië, strijkt de beroemde schrijver Ilja Leonard Pfeijffer neer voor onbepaalde tijd. Hij is onlangs verlaten door zijn geliefde Clio, kunsthistorica, werkzaam in de befaamde Accademia in Venetië. Om haar is ook Pfeijffer naar Venetië, la Serenissima, verhuisd. Deze prachtige stad is helaas ten prooi gevallen aan het massatoerisme, waardoor steeds meer vaste bewoners wegtrekken en de stad veel van haar eigenheid verloren heeft. Een bloemist of een kruidenierswinkel zijn amper meer te vinden, maar daarvoor in de plaats wel heel veel winkeltjes die plastic gondels verkopen aan de toeristen.

In Grand Hotel Europa voert Pfeijffer gesprekken met vaste gasten over dat massatoerisme, maar vooral ook over Europa. Het oude continent beschikt wel over veel verleden maar houdt de blik te weinig gericht op de toekomst. Dit in tegenstelling tot andere continenten, denk aan China en India. Heeft Europa nog wel toekomst? Of bestaat die toekomst eruit dat Europa nog meer wordt overspoeld door toeristen, die juist op zoek zijn naar het verleden? En niet alleen toeristen komen naar Europa, ook veel vluchtelingen proberen er te komen, juist om een betere toekomst te vinden. En waar de toeristen met open armen worden ontvangen, omdat ze weliswaar veel onheil aanrichten maar wel geld in het laatje brengen, worden vluchtelingen steeds meer geweerd, hoewel die een heel positieve bijdrage aan het behoud van Europa zouden kunnen leveren. Illustratief hiervoor is Abdul, gevlucht uit een oorlogsgebied, nu piccolo in het hotel.

Ook Grand Hotel Europa zal eraan moeten geloven: het is onlangs overgenomen door de heer Wang, die het geheel volgens de Chinese opvattingen over Europa is gaan herinrichten. Zeer tot verdriet van majordomus Montebello, die al zijn hele leven in het hotel werkt.

Er is nog zoveel meer te vertellen over dit boek, bijvoorbeeld over de zoektocht naar een vermist schilderij van Caravaggio, het wonderlijke gedrag van de Franse dichteres Albane, de reisjes naar Malta, Skopje en Abu Dhabi, de filmploeg die met Pfeijffer een documentaire wil maken die maar niet van de grond komt. Te veel om op te noemen. Ik kan maar één advies geven: lezen!

Bekijk de video: Grand Hotel Europa met Ilja Leonard Pfeijffer

Brood, Zout, Wijn – Vonne van der Meer

Brood, Zout, Wijn – Vonne van der Meer

heeft jouw bibliotheek dit boek?

Eigenlijk lees ik alles van Vonne van der Meer. Haar schrijfstijl is prettig en de thema’s zijn regelmatig verrassend, net even anders. Zo ook in deze verhalenbundel.

De titel wordt in één van de verhalen als volgt toegelicht: Brood, opdat je in dit huis gezondheid en voorspoed zult kennen. Zout, opdat je leven hier niet eentonig zal zijn. Wijn, opdat je hier gelukkig zal zijn en veel levensvreugde zult ondervinden. Dit is een oud Duits gebruik om deze artikelen te geven aan de nieuwe bewoner(s) van jouw huis.

En dat is meteen de rode draad in de meeste verhalen: verhuizen.

In het eerste verhaal ‘Zonder Jozef’ gaat een vrouw op zoek naar een beeldje dat ze in de tuin van haar vroegere woning heeft begraven. Het tweede verhaal vertelt over een echtpaar dat hun huis verkoopt aan een alleenstaande man. De vrouw houdt een sleutel achter om later nog één keer in hun voormalige huis rond te kunnen lopen. En in het verhaal ‘Vanwege het uitzicht’ lezen we de overpeinzingen van een makelaar terwijl hij aspirant-kopers rondleidt door een appartement. In ‘Goede doelen’ tenslotte is een vrouw net verhuisd en om haar tijd te vullen geeft ze zich op als collectante. Zo leer je de omgeving het snelste kennen.

Daarna volgen nog drie verhalen. In het verhaal ‘Maagdenroof’ heeft een vrouw van middelbare leeftijd een stichting opgezet. Om bekendheid te geven aan deze stichting geeft ze een interview aan een jonge journaliste die haar indringende vragen stelt over haar leven. ‘De verstekeling’ vertelt het verhaal over een echtpaar dat lang getrouwd is. Te lang? In het laatste verhaal ‘Zwart jurkje’ koopt een vrouw een jurkje dat eigenlijk te klein is. Na het passen krijgt ze het niet meer uit en besluit het dan maar aan te houden…

In alle verhalen spelen vrouwen een hoofdrol en zijn ze op een leeftijd waarop ze een nieuwe fase ingaan. En vrijwel allemaal werken ze zich in de nesten. Vaak handelen de vrouwen tegen beter weten in en dan kan het zo maar uitlopen op een arrestatie, overspel, zelfdoding of een ongeluk. Ondanks deze gebeurtenissen zijn het luchtig vertelde verhalen, geschreven met mededogen voor deze vrouwen. Die combinatie maakt het lezen van de verhalen tot een feestje.

 

Het einde van de rode mens; leven op de puinhopen van de Sovjet Unie – Svetlana Alexijévitsj

Het einde van de rode mens; leven op de puinhopen van de Sovjet Unie – Svetlana Alexijévitsj

Heeft jouw bibliotheek dit boek?

In de reeks Spraakmakende Boeken gaf Dr. Sander Brouwer op 12 april jl. een inspirerende lezing over dit boek. Ik ga het nu zeker lezen en wil de inhoud van de lezing graag met u delen. De eerste vraag die opkwam was: waarom heeft deze schrijfster de Nobelprijs voor de literatuur gewonnen? Haar boeken bestaan uit interviews. Wat haar boeken tot literatuur maakt, is dat ze meer zijn dan de weerslag van het vertelde, maar dat het duidelijk wordt hoe het werkelijk was voor de mensen. De interview-vragen zijn weggehaald en alles is in één stijl gezet. Deze manier van schrijven is een trend in de literatuur die hyperrealisme genoemd wordt.

In dit boek komen drie soorten herinneringen naar voren: het eerste soort is dat de Sovjet Unie niet goed was. Iedereen werd passief omdat de staat alles voor je deed. Mensen zijn blij dat het voorbij is. Het tweede soort zijn herinneringen van mensen die niet kunnen wennen aan de huidige tijd. Ze hebben moeite met de geldontwaarding en de sobere manier van leven daardoor. De meest voorkomende soort is een vergoelijkende houding. De Sovjetbeschaving was goed. Na het imperium is het leven saai. Het was misschien een gevangenis, maar wel een fijne. Deze houding vloeit voort uit de situatie dat slachtoffers en beulen uit die tijd nu samenleven: om Stalin te veroordelen moet je ook je eigen verwanten en kennissen veroordelen. Een eyeopener voor je kijk op de Russische volksaard.

De laatste dertig jaar is er veel belangstelling voor documentaire fictie. Dit heeft volgens de spreker ook te maken met de manier waarop moderne mensen in het leven staan, met alle informatie die ze via internet tot hun beschikking hebben. Mensen worden daardoor steeds meer aangesproken om informatie te filteren en te beoordelen en zoeken dat daarom ook in de literatuur. Dit boek past daarbij: de auteur kan de werkelijkheid niet overzien en beschrijven, maar laat de getuigen spreken. De auteur is niet de baas over de karakters. Dit boek werd vergeleken met literatuur over de holocaust. Het niet kunnen praten over het trauma is het meest traumatische. Als je weet dat er in Wit-Rusland 660 dorpen volledig zijn uitgemoord krijg je pas door hoeveel verschrikkingen er in de Sovjet Unie hebben plaats gevonden. De spreker raadt aan om de documentaire van Marleen Gorris – 900 dagen te bekijken om hiervan een indruk te krijgen. Hierbij de link naar de presentatie over dit boek.

De vrouw met de bijl – Steffie van den Oord

De vrouw met de bijl – Steffie van den Oord

bijl
Heeft jouw bibliotheek dit boek?

Vrouwen moorden minder vaak dan mannen, maar ze hebben meestal een beter verhaal!!

Het werd weer eens tijd voor een Waar Gebeurd Verhaal! En wat voor verhaal …..
Tien verschillende, interessante verhalen over de geschiedenis van ‘schijnbaar gewone’ vrouwen met een donkere kant. Tien verhalen over alleen maar vrouwen die geweldsdelicten pleegden.

Aan de hand van gedetailleerde verslagen van waargebeurde misdrijven, krijg je als lezer inzicht in wat de vrouwen bewoog hun daden uit te voeren. De verhalen beschrijven vrouwen die leefden tussen 1712 en 1946. Naast deze verslagen wordt veelal ook stilgestaan bij de daaropvolgende gebeurtenissen aan zowel de kant van het slachtoffer als die van de dader.

Het boek begint al prachtig met een citaat van William Shakespeare uit A Midsummer Night’s Dream: “Het pad van ware liefde was nooit effen”.

Het eerste verhaal is over Atie Ridder-Visser, een verzetsstrijdster die een man, die zij verdacht van collaboratie met de toenmalige Duitse bezetters, zonder pardon koelbloedig doodschoot. Ze is nu tachtig jaar en blikt terug naar de tijd dat dit speelde, nl. kort na de oorlog – in Leiden – in 1946. Al die jaren heeft ze rondgelopen met de moord op haar geweten!
Of het verhaal van Sophie van Bemmel (Nijmegen 1712), een jonge vrouw die van al deze verhalen de “vrouw met de bijl” is. Fokje Hanzes Dijkstra, de Friezin in Amsterdam in 1902, die met een deurkruk iemand zo erg verwondde dat diegene overleed, wat niet haar bedoeling was. Vrouwen die vaak hard moesten werken, soms een nare man hadden, rattengif op het brood van hun man smeerden of uit jaloezie de meid neerstaken. Ze beraamden hun misdaad gedurende vele jaren of handelden in een opwelling.

Het boek haalt de geschiedenis dichterbij! De schrijfster neemt je mee naar andere tijden. Tien moordenaressen: tien waargebeurde verhalen over dood en leven – en vooral over liefde, de bloedrode draad in dit moordboek. Het boek laat zien dat een gewone vrouw in het nauw rare sprongen kan maken.. en zoals in het voorwoord staat: Deze vrouwen hebben echt geleefd, ze hebben gedood en liefgehad!

De moeite waard om te lezen, vooral als je van geschiedenis houdt.

Deze titel is ook als e-book beschikbaar in de onlinebibliotheek.

 

foto margriet 2Gastblogger deze week is Margriet Groustra. Margriet heeft een eigen blog waarop ze regelmatig boeken bespreekt: http://www.margrytsje.blogspot.nl/

 

 

Als niet dan zou – Ali Smith

Als niet dan zou – Ali Smith

alismith
heeft jouw bibliotheek dit boek?

Tijdens een etentje bij Genevieve en Eric Lee, in upperclass Greenwich, neemt genodigde Mark een onbekende gast mee. Deze man, Miles Garth, staat halverwege het diner op, loopt naar de bovenverdieping en sluit zichzelf op in de logeerkamer. Hij weigert naar buiten te komen en praat met niemand.  Hij blijft daar maanden zitten.

Wie is Miles Garth?

Het weinige dat we over hem te weten komen wordt ons verteld door vier mensen die hem op enig moment in hun leven ontmoet hebben: Anna, die hem heeft meegemaakt op een reis door Europa die ze als 17-jarigen maakten, Mark die hem in de schouwburg ontmoette tijdens een opvoering van The Winter’s Tale van Shakespeare, May Young, die hem kent via haar jong gestorven dochter Jennifer, en Brooke Bayoude een slim, uitzonderlijk welbespraakt meisje van negen dat met haar ouders ook bij het etentje aanwezig was.

Wat we te weten komen is dat Miles een aimabele, attente, zachtmoedige,vriendelijke en behulpzame man is, maar niemand kent hem echt goed. Als lezer mag je je zelf een beeld vormen van deze man en zijn redenen om zich af te sluiten van de wereld.

In dit briljante boek speelt taal een belangrijke rol, evenals tijd. Niet geheel toevallig speelt dit boek in Greenwich, waar de nulmeridiaan loopt, referentie voor tijdmeting en geografische meting (lengte- en breedtegraden). Geschiedenis en persoonlijke herinneringen komen door het hele boek heen voor. Verhalen zijn een belangrijk middel om herinneringen vast te houden, evenals rijm (in poëzie).

Ik heb genoten van Als niet dan zou en van het originele, speelse en sprankelende taalgebruik. De vertalers zullen hier een ongelooflijke klus aan gehad hebben, petje af! De opzet van het boek en het genoemde taalgebruik zal overigens niet iedereen aanspreken en lezers die houden van een verhaal met een kop en een staart kunnen misschien beter een ander boek kiezen. Maar voor wie daar wél van houdt: lezen dit boek!